็นหมุนรอบเย่แจ๋หยิ่งทั้งหมดในนี้ นางจะต้องเคยทำอะไรเป็นแน่หลานเยาเยาตกในห้วงความคิด เย่แจ๋หยิ่งก็ไม่รบกวนนางสองคนนิ่งเงียบลงแต่ไม่ช้า หลานเยาเยาก็ขบคิดถึงคำที่เย่แจ๋หยิ่งเคยพูดนึกย้อนไปอีก เหตุการณ์ของวันก่อนหน้านี้ในสระอาบนํ้าจวนอ๋องเย่ เดิมทีเย่แจ๋หยิ่งอยากเปิดโปงตัวตนผู้หญิงที่แต่งเป็นชายของนาง กลับคิดไม่ถึง เขามองไม่เห็นสัมผัสโดนแผ่นหลังของนาง ดังนั้นคิดว่านางก็คือผู้ชาย ด้วยเหตุนี้ถึงมีการบอกว่าเพศไม่เหมือนกันหลานเยาเยาแอบหัวเราะแต่หลังจากที่แอบหัวเราะ นางก็ตกตะลึงแล้วเย่แจ๋หยิ่งคิดว่านางเป็นผู้ชาย ยังยินยอมทำเรื่องที่นางค่อนข้างจะพรรณนาไม่ได้กับนาง ในใจของเขาไม่หวาดหวั่นเชียวหรือ?ต้องมีการยอมรับที่แข็งแกร่งมากเพียงไหนถึงสามารถยอมรับได้?นางมองดูเขา “ฟู่ว” หัวเราะนิดหน่อย เย่แจ๋หยิ่งมองดูอย่างสงสัย เขาในสายตาของนาง เห็นถึงความไม่ประสงค์ดีแล้วในขณะที่เตรียมจะเอ่ยปากถาม หลานเยาเยากลับเอ่ยปากขึ้นก่อนแล้ว“เย่แจ๋หยิ่ง เมื่อครู่ท่านควบคุมตัวเองไม่ได้จริงๆหรือ? ข้าเป็นผู้ชายเชียวนะ!”64
ไม่พูดยังดี ทันทีที่พูด ความปรารถนาเล็กน้อยของเย่แจ๋หยิ่งค่อยๆหายไป แล้วระเบิดออกมาอีกนับไม่ถ้วน แต่กลับทำอะไรนางไม่ได้ ทำได้เพียงแค่จ้องมองนางเขม็งกล่าวกับคนขับรถม้าด้านนอกด้วยโทสะ“กลับเมืองหลวง!”“ขอรับ เจ้านาย”จื่อเฟิงที่หลบอยู่อย่างไกลๆ เมื่อได้ยินเสียงของเจ้านาย ก็เหาะถึงบนรถม้าในพริบตา ยกบังเหียนขึ
