านการณ์วันนี้ ท่านได้แอบช่วยเหลืออยู่ไม่น้อยล่ะสิ!”สถานการณ์ในราชสำนักเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา ไม่มีขุนนางผู้ใหญ่สนับสนุนแม้ว่าจะเป็นฮ่องเต้ ก็กลายเป็นเพียงฮ่องเต้หุ่นเชิดเท่านั้นแต่เย่หลีเฉินในเวลาหนึ่งปีสั้นๆ ก็กดพรรคพวกของอดีตฮ่องเต้ได้แล้ว เห็นได้ว่านอกจากความสามารถส่วนตัวของเย่หลีเฉินเองแล้ว เย่แจ๋หยิ่งได้แอบช่วยอย่างลับๆอยู่ไม่น้อยเป็นแน่ไม่เช่นนั้น!ขุนนางผู้ใหญ่ที่เคยไม่พอใจเย่หลีเฉินเหล่านั้น หากไม่ใช่ว่าสังเกตเห็นอะไรแล้วจะหยุดการกระทำต่างๆลงได้อย่างไร?เย่แจ๋หยิ่งมองดูนางอย่างเอ็นดู เอื้อมมือไปลูบศีรษะของนาง“เสียใจเป็นที่สุดคือความจริง ช่วยเขาก็เป็นความจริง”ต่อเขา หลานเยาเยาใช้เพียงสี่คำในการประเมินค่าเท่านั้น : หนึ่งใจใช้สองเรื่อง !“หึงแล้ว?”“ข้าหึงอะไร?”18
นางยังสามารถโทษที่ในขณะเดียวกันกับที่เขาเสียใจสิ้นหวัง ยังคิดถึงเรื่องสำคัญของประเทศอีก? หลานเยาเยาเพ่งมองเขาแวบหนึ่ง ปัดมือที่ลูบศีรษะนางออก “พิลึก”เย่แจ๋หยิ่งมองดูมือที่ดึงกลับมา มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ดวงตาที่ลึกลํ้ามีแสงเย็นเล็กน้อย จากนั้นก็ถอนหายใจเงียบๆ ริมฝีปากบางๆขยับ“ไม่ทำเรื่องอื่น คิดถึงแต่คนผู้หนึ่งอย่างเดียว ข้าจะต้องหาที่ตายแน่”จากในทะเลทรายกลับเมืองหลวง ฟื้นมาครั้งแรก เขาไร้ความคิดและจิตใจ ทำไมเขาจะไม่เคยคิดจะตายเพื่อนาง แต่กลับไม่มีหนทางที่จะรับการความเจ็บปวดที่สูญเสียนางได้แต่ว่า……หลานเยาเยาไม่ใช่คนที
