องมองดวงตาของนาง ดวงตาที่ลึกลํ้าสะท้อนใบหน้าที่สวยงามของนางออกมาใจสั่นขึ้นมาฉับพลัน!หลานเยาเยาตื้นตันใจ นํ้าตาจะไหลทันที มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มโดยไม่รู้ตัว จับมือเขาตอบแน่น มือสองข้างจับกับแนบแน่น“เย่แจ๋หยิ่ง ข้าก็เหมือนกัน!” ข้าก็จะอยู่ตลอด อยู่ตลอดไปแม้ว่าในสมองจะมีความทรงจำในการข้ามเวลาครั้งแรกเพิ่มเข้ามา แต่ความรู้สึกที่มีต่อเย่แจ๋หยิ่งของนางยังคงไม่เปลี่ยนแปลง เพียงแค่ค่อนข้างมีความสับสนเล็กน้อยเท่านั้นแต่นางยังคงตัดสินใจกลับมาจากทะเลทรายอย่างแน่วแน่ เพียงเพราะจะอยู่ข้างๆกายของเขาดีๆเท่านั้น แม้ว่าจะไม่ใช่ฐานะของผู้หญิงก็ไม่เสียดายตอนนี้ที่กั้นขวางพวกเขาไว้มีเพียงความทรงจำของชาติหนึ่งนั้น และผู้นั้นที่หน้าตาเหมือนกับเย่แจ๋หยิ่งทุกอย่าง แต่กลับกลายเป็นฮ่องเต้ที่ตายไปแล้วนางเพียงแค่ต้องการเวลานิดหน่อยเท่านั้นแต่นางจะไม่ผลักเขาออกไปอีก……ได้รับการตอบสนอง ราวกับว่าความลึกลํ้าในแววตาของเย่แจ๋หยิ่งจะกลายเป็นนํ้าอ่อนโยนและนุ่มนวล แม้ว่าจะเห็นยู่หลิวซูที่เดินใกล้เข้ามา เขาก็ไม่ได้มีสีหน้าท่าทาง3
ที่เย็นชาเคร่งขรึม กลับกันรู้สึกสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเก้ๆกังๆของยู่หลิวซูนั้นค่อนข้างน่ารักยู่หลิวซูตั้งใจเพิกเฉยกับมือที่จับกันแน่นพวกเขา พยายามพูดจาอย่างปกติที่สุด :“อ๋องเย่ คุณชายซ่างกวน พูดคุยเป็นอย่างไรบ้างขอรับ?”หลานเยาเยา : “ไปทะเลสาบหนานหูอาจจะสามารถหาเขาเจอได้!”“เช่นนี้ก็ดี อาหารได้
