คนที่ไม่มาไม่รู้ความคิดของคุณลุงวัยกลางคนโดยสิ้นเชิง หากว่าเป็นคำพูดจริงๆคาดว่าคงแอบด่าประโยคหนึ่ง‘อยากทำอาหารจนบ้าแล้วสินะ’“ซาหมั่นเฉิง!”“เจ้าคือ?”ซาหมั่นเฉิงหรี่ตาลงเล็กน้อย คนรู้ชื่อของเขามีไม่มาก กล้าเรียกเขาเช่นนี้ก็แทบจะน้อยจนน่าสงสาร ในคนเหล่านั้น หากไม่ตาย ก็ต้องเป็นคนที่สนิทกับเขาเป็นพิเศษมากแน่นอนเช่นนั้นคนผู้นี้……คงไม่ใช่เจ้าของเรือส่งมาหรอกนะ?ตั้งแต่เรือแห่งความสิ้นหวังถูกเผาทำลายแล้ว เขาก็หลุดพ้นจากการควบคุมของเจ้าของเรือแล้ว หลังจากฟื้นมาในสำนักหงอี เขาตัดสินใจเป็นพ่อครัวคนหนึ่งในสำนักหงอี ทำเรื่องที่ตัวเองชอบที่สุดยังจะเขียนจดหมายเป็นฉบับพิเศษ ให้ป่ายเม่ยเซิงไปให้เจ้าของเรือแสดงการตัดสินใจของตัวเองแม้ว่าวิธีการของเจ้าของเรือจะโหดเหี้ยม เป็นคนที่โหดร้ายทารุณ แต่เรื่องที่เคยรับปาก ไม่มีเหตุผลที่จะกลับคำทั้งสิ้น ยิ่งไปกว่านั้นเรือแห่งความสิ้นหวังพังทลายแล้วเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะไปขายชีวิตที่ยิงจวนมีนักฆ่าอย่างไรบ้างที่ยิงจวนไม่มี?เป็นไปไม่ได้ที่เจ้าของเรือจะวุ่นวายไม่เป็นเรื่องกับผู้ดูแลที่ไม่มีใจเป็นนักฆ่าอย่าเขานี้1368
แต่ คนที่อยู่ข้างหน้าผู้นี้เกิดอะไรขึ้น?“ข้าซ่างกวนหนานซู่”“ไม่เคยได้ยิน!” ไม่รู้จัก พวกเขาสนิทกันหรือ? ซาหมั่นเฉิงสงสัย“ไม่รู้จักไม่เป็นไร ข้ารู้จักเจ้าก็พอแล้ว”ดูรัศมีที่ไม่ธรรมดาของคุณชายตรงหน้า ท่าทางดั่งหยก ไม่เหมือนบุคคลเล็กๆและไม่เหมือนนักฆ่า ยังไง
