ซะเขามองไม่ออก จึงถามไปตรงๆ“เจ้าคือเจ้าของเรือส่งมาหรือ?”“ไม่ใช่!”“ไม่ใช่ก็ดี”หลังจากรู้ว่าไม่ใช่เจ้าของเรือส่งมา ซาหมั่นเฉิงก็ไม่สนใจเขาอีก ตั้งใจดูสองสามคำที่เพิ่งเขียนในตำรา คิ้วขมวดแน่น ท่าทางกลัดกลุ้มเป็นที่สุดหลานเยาเยายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เดินขึ้นไปด้านหน้า“ได้ยินว่าเจ้ากำลังเขียนตำราอาหาร อาหารที่ทำได้ดีที่สุดคืออะไร?”“ดอกไม้ร้อยดอกแย่งชิงความสวยงาม ทำไมหรือ?”นี่ถือว่าจนถึงวันนี้ ในอาหารที่เขาทำออกมา เขาเองรู้สึกว่าดีที่สุด แต่เขาทำเพียงครั้งเดียว ทำให้ตาเฒ่าเหล่านั้นนํ้าลายไหลไม่ไหวแล้วได้ยินดังนั้น!แววตาของหลานเยาเยาเปล่งประกาย1369
ฝีมือการทำอาหารของซาหมั่นเฉิงอยู่ในระดับสูงที่สุด เมื่อก่อนที่อยู่ในเรือแห่งความสิ้นหวังข้าวผัดไข่ถ้วยนั้น เป็นความฝันที่สวยงามที่นางสลัดไม่หลุด หลังจากนั้นเข้าร่วมเป็นผู้ดูแลหลักสี่คนของเรือแห่งความสิ้นหวัง เมื่อมีเวลาก็ไปหลอกให้ซาหมั่นเฉิงทำของอร่อยให้นางกินเมื่อคิดถึงตรงนี้ ราวกับว่านางรู้สึกว่าหนอนความตะกละในท้องของนางกำลังปั่นป่วนแล้วด้วยเหตุนี้ นางกระแอมเล็กน้อย มองดูซาหมั่นเฉิงด้วยความหวังของการรอคอยเล็กน้อย“เจ้าเขียนคำว่ายงของผักยงเป็นหรือไม่?”ซาหมั่นเฉิงเงยหน้า แววตาเปล่งประกายเล็กน้อย “เจ้าเขียนเป็น?”“ข้าไม่ฉลาด รู้จักคำไม่มาก เขียนคำนี่เป็นพอดี” พูดจบ นางก็เผยรอยยิ้มบางๆออกมา“เร็วเร็วเร็ว สอนข้าเขียน”ซาหมั่นเฉิงที่กลัดกลุ้มเพราะคำนี้
