เห็นความหวังนิดหน่อย สายตาที่มองนางอ่อนโยนลงไม่น้อย พูดพลางก็เอาพู่กันยื่นเข้ามาหลานเยาเยารับมา ถือพู่กันไว้บนกระดาษลังเลว่าจะเขียนไม่เขียน และริมฝีปากที่บอบบางเปิดขึ้นเล็กน้อย :“ดอกไม้ร้อยดอกแย่งชิงความสวยงามแค่ได้ยินก็มีแรงดึงดูด ไม่รู้ว่าข้าจะมีลาภปากหรือไม่?”“เจ้า…….”1370
ซาหมั่นเฉิงนับได้ว่ารู้จุดประสงค์ของซ่างกวนหนานซู่แล้ว คนผู้นี้ก็คือมาหาของกิน ทั้งยังใช้วิธีการเช่นนี้ “คนดีจอมปลอม คนตํ่าช้า ทำตัวเป็นบุรุษ”โอ้โห!แม้แต่คนดีจอมปลอมก็รู้แล้วไม่เจอหนึ่งปีกว่า ความรู้ของซาหมั่นเฉิงเพิ่มพูนขึ้นนะ! น่าจะใช้ความลำบากไม่น้อย“เป็นอย่างไร? พ่อครัวศักดิ์สิทธิ์ถูยู่?”“ไม่มีทาง”เขาซาหมั่นเฉิงเป็นคนที่จะได้รับการบีบบังคับโดยคนอื่นงั้นหรือ? และด้วยเหตุนี้หันศีรษะมองไปทางนอกหน้าต่าง เมื่อครู่มีสาวน้อยหลายคนมาแอบมองเขาอยู่ ในสาวน้อยเหล่านั้นไม่ขาดแคลนคนที่รู้จักอักษรแต่เมื่อดูตอนนี้ คนล่ะ? เงาทั้งหมดไม่มีแล้ว“ไม่ต้องดูแล้ว พวกนางถูกข้าหลอกให้ไปแล้ว”รู้ว่าซาหมั่นเฉิงอยู่ต่อที่สำนักหงอี ความคิดแรกของนางก็คือไปหลอกล่อให้เขาทำอาหารอร่อยให้ตัวเองกิน แม้ว่าตอนนี้นางจะไม่ได้คลั่งอาหารรสเลิศขนาดนั้นแล้วนางก็ยังอยากเห็นท่าทางของซาหมั่นเฉิงที่ถูกนางหลอกล่อจนจนปัญญา“เจ้าคนผู้นี้……” ทำไมนิสัยน่าโมโหจนทำอะไรไม่ได้เหมือนกับหลานเยาเยานั่นนะ! หน้าไม่อายคำพูดด้านหลัง เขาไม่ได้พูดออกมา สีหน้ากลับแสดงออกถึงค
