ทำการค้าแลกเปลี่ยนโดยเฉพาะการฆ่าคน เรือแห่งความสิ้นหวังถูกทำลายแล้ว เขายิ่งต้องเพิ่มความใส่ใจในการทำการค้าของยิงจวนวันนั้นในลานของซอยลึก ถังมู่หวั่นรักษาคนตระกูลใหญ่โตที่หนีออกมาจากในโรงหมอของนาง นางก็เคยเห็นเงาร่างสีม่วงสีม่วงเป็นสัญลักษณ์ของหานแส ด้วยเหตุนี้นางยิ่งสงสัยมากขึ้น ดังนั้นจึงได้มาที่สำนักหงอียู่หลิวซูขมวดคิ้ว รู้ลึกเรื่องราวเหล่านี้ไม่ธรรมดา จึงได้ตอบตามความจริง :“หานแสคนผู้นี้ตอนที่ส่งมาที่สำนักหงอีได้ไม่นานก็จากไป ผู้อาวุโสรองในสำนักเคยเอาเรื่องนี้ส่งพิราบข่าวบอกแก่อดีตเจ้าสำนัก แต่เพราะขณะนั้นอดีตเจ้าสำนักกับข้าอยู่ที่ทะเลทรายด้วยกัน จึงไม่ได้รับข่าวสารหลังจากนั้น ก็ไม่ได้ยินข่าวคราวของเขาอีก จนกระทั่งตอนนี้ตัวของหานแสอยู่ที่ใด พวกเราก็ไม่รู้”ที่แท้เป็นเช่นนี้1364
ตอนนั้นนางตัดสินใจเอาคนส่งมาที่สำนักหงอีอย่างลับๆ ก็เพื่อรักษาชีวิตของหานแสพวกเขาไว้ อย่างไรเสีย บุญคุณของการช่วยเหลือของหานแสต่อนาง แม้ว่าจะเป็นเพียงมีใจหลอกใช้ประโยชน์“เช่นนั้นป่ายเม่ยเซิง ซาหมั่นเฉิงพวกเขาล่ะ?”คำพูดที่หลุดจากปาก ทำให้เย่แจ๋หยิ่งมองดูนางเงียบๆแวบหนึ่ง เบื้องลึกในตามีความไม่พอใจเล็กน้อยอีกแล้วทุกคนในเรือแห่งความสิ้นหวัง ราวกับว่านอกจากหานแส ก็คือป่ายเม่ยเซิงที่ทำให้นางมีความทรงจำลึกซึ้งที่สุด แต่เขายังคงจำได้อย่างชัดเจนว่าป่ายเม่ยเซิงคิดทำพฤติกรรมไม่เที่ยงตรงต่อเยาเยาในนํ้าเมื่อคิดถึงตรง
