“ได้ยินว่าองครักษ์ลับของจวนอ๋องเย่แต่ละคนไม่มีความรู้สึก ยังจำเป็นต้องเย็นชาไร้ความรู้สึกอีก ไร้ห่วงไร้กังวล ผู้ใต้บังคับบัญชาเป็นเช่นนี้ ไม่รู้ว่าอ๋องเย่ตัวท่านเองมีหรือไม่มีการทำตัวเป็นต้นแบบที่ดี?”หลานเยาเยายังกังวลต่อเย่แจ๋หยิ่งอยากมีอะไรกันกับตัวเองนั่นก่อนหน้านี้บนหมู่บ้านเหมยฮัว นางเห็นจื่อเฟิงปกป้องเย็นหงไว้ด้านหลังติดๆ การแสดงออกของพวกเขาเวลานั้น นางเห็นอย่างชัดเจนหากทั้งสองคนไม่ได้มีความสัมพันธ์แบบเป็นชู้ ถุ้ย คือความรัก หากบอกว่าทั้งสองไม่มีความรักตีให้ตายนางก็ไม่เชื่อ นางหวังเพียงคนที่มีความรักสามารถแต่งงานเป็นสามีภรรยากันได้ได้ยินดังนั้นเย่แจ๋หยิ่งกวาดตามองจื่อเฟิง จื่อเฟิงก้มหน้าลงในพริบตาอย่างประหลาด จึงได้มองทางหลานเยาเยาอีกครั้ง“เจ้าใช้ฐานะใดในการจัดการเรื่องนี้?”หลานเยาเยาตะลึง ปิดปากทันทีแต่นางปิดปากไม่เป็นไร เย่แจ๋หยิ่งกลับยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เอ็นดู“เจ้าไม่พูดไม่เป็นไร ข้าจะคิดว่าเป็นฐานะที่ในใจของข้าคิด ซู่เอ๋อ เจ้าฟังให้ดีแล้วกันองครักษ์ลับเดิมทีควรจะไร้ความปรารถนาไร้การร้องขอ เย็นชาไร้ความรู้สึกเป็นความจำเป็นอย่างแน่นอน หากแม้บนใบหน้าล้วนไม่สามารถรักษาได้ ยังพูดเรื่ององครักษ์ลับได้อย่างไร?”1328
เห็นสีหน้าของซ่างกวนหนานซู่ไม่ดีเล็กน้อย เปลี่ยนและเอ่ยปากว่า : “เรื่องส่วนตัว ข้าควบคุมไม่ได้ และไม่อยากจัดการ”หากว่าสี่ปีก่อน เขาจะไม่เปิดปากเด็ดขาด เพราะจิตใจของเข
