นทันที แต่จื่อเฟิงไม่ได้ไปเส้นทางต่อจากนี้ เขาต้องทำหน้าที่เป็นคนขับรถม้า เพียงแค่ขณะที่มองไปทางซ่างกวนหนานซู่ นึกถึงเข็มเงินที่เขาได้แอบเก็บไว้อย่างประหลาดเรื่องนี้ตอนลงจากภูเขาได้บอกเจ้านายแล้ว แต่เจ้านายเพียงแค่ยิ้มบางๆ และไม่ได้ตื่นเต้น ราวกับว่ารู้อยู่เต็มอกแล้ว เขาพูดอะไรไม่ได้แล้วก็ถูก!เจ้านายฉลาดเป็นที่สุด เกรงว่าได้สังเกตเห็นความผิดปกติของซ่างกวนหนานซู่ตั้งนานแล้ว เขายังจำเป็นต้องกังวลอะไรอีก?ทั้งสองขึ้นรถม้า จื่อเฟิงถูกทิ้งไว้ด้านข้าง มองไปที่ผ้าม่านที่ยังคงเคลื่อนไหวไปหน้าหลังแวบหนึ่ง ใจเต็มไปด้วยความสงสัย แต่กลับทำได้เพียงยืนเงียบรอเจ้านายเรียกอยู่ข้างในรถม้ารับท่าทางที่เย่แจ๋หยิ่งมองมาไม่ได้ หลานเยาเยามองกลับไปที่เขา“ท่านเห็นบนหน้าของข้ามีของเปรอะเปื้อนหรือ?”เย่แจ๋หยิ่งยิ้มแต่ไม่ได้ตอบคำถามเขา หมุนตัวและพูดคำพูดที่ตัวเองอยากพูด“เรื่องที่ข้าอยากจูบเจ้า ควรจะเริ่มพูดจากที่ไหน”แก้มของหลานเยาเยาแดงระเรื่อ มองเย่แจ๋หยิ่งด้วยสีหน้าตกตะลึง ปากพูดไม่ชัด :1330
“ท่านต้องการอยู่ที่ไหน?”พูดจบ หลังจากเห็นเย่แจ๋หยิ่งยิ้มอย่างภูมิใจ นางรีบปิดปากทันที สีหน้าโมโหเจ้าบ้านี่ หลอกให้นางพูดอีกแล้ว“หรือว่าข้ายังต้องรอจนไปถึงสำนักหงอี?” ถึงเวลานั้นนางมีผู้ช่วยอาวุโสที่ไม่ชอบพูดเหตุผลมากมาย เขาก็ทำให้สำเร็จยากมากแล้ว “ซู่เอ๋อ ติดค้างนํ้าใจคนคืนเร็วก็ดีไม่เช่นนั้นติดไปติดมาคุณภาพก็เปลี่ยนไปแล้
