หลานเยาเยาที่ไม่รู้ความคิดภายในใจมากมายของส้งเย่นกุยโดยสิ้นเชิง เวลานี้จิตใจทั้งหมดพุ่งไปอยู่บนเรื่องความเจ็บปวดที่หัวใจของเย่แจ๋หยิ่งนางตรวจดูครั้งแล้วครั้งเล่า ก็ไม่พบความเคลื่อนไหวผิดปกติที่หัวใจของเย่แจ๋หยิ่งแต่นางคิดไม่ถึงแม้สักนิดว่าเย่แจ๋หยิ่งจะหลอกนาง อย่างไรเสีย ขณะอยู่ที่หอเฟิ่งหวงเขาที่แม้จะเอาพิษกู่ถงซินออกแล้ว ยังสามารถกระอักเลือดเพราะต้องการทำร้ายนางได้ นี่ก็ไม่มีวิธีใช้วิชาการรักษามาอธิบายได้ดังนั้นเวลานี้ นางมีเหตุผลตามเย่แจ๋หยิ่งทั้งหมด“เป็นอย่างไรบ้าง? ตอนนี้ดีขึ้นหน่อยหรือไม่?”นางคลายลมให้เขา ลูบหน้าอกของเขาเบาๆเย่แจ๋หยิ่งใช้ท่าทางเหมือนกอดครึ่งหนึ่งโอบนางในอ้อมอก คิ้วบนหน้าขมวดเล็กน้อย ปากเม้มแน่น ราวกับว่ากำลังอดทนต่อความเจ็บปวดเป็นที่สุด แต่ในดวงตาแอบแฝงด้วยความสุข เผยให้เห็นอารมณ์จิตใจที่แท้จริงของเขาเห็นหลานเยาเยาสบสายตาของเขา เขาจึงพยักหน้าเล็กน้อยอย่างจำใจ“ดีขึ้นบ้างแล้ว”ด้วยเหตุนี้หลานเยาเยาได้คลายลมให้เขาครู่หนึ่งอีก สุดท้ายจึงได้สังเกตเห็นความผิดปกติของท่าทางของทั้งสองคนเย่แจ๋หยิ่งนอนพิง มือข้างหนึ่งโอบไหล่นางไว้ มืออีกข้างหนึ่งโอบรอบเอวบางๆของนาง และนางกึ่งนอนในอ้อมอกของเย่แจ๋หยิ่ง บอกว่ากึ่งนอน ความจริงกลับไม่ต่างกับ1280
การฟุบลงไปบนร่างของเย่แจ๋หยิ่งโดยสิ้นเชิง เพียงแต่มืออีกข้างคลายลมให้เขา จึงทำให้นางรู้สึกว่านางกำลังคลายลมให้เขาจริงๆท่าทางชั่งดึงด
