ูดให้คนคิดไปไกลยิ่งนัก มือของหลานเยาเยาที่คลายลมให้เย่แจ๋หยิ่งชะงัก ดวงตาหมุนปริบๆ จากนั้นค่อยๆยันร่างขึ้น ผละออกจากอ้อมอกของเย่แจ๋หยิ่งนางยืดคอตรงแล้วถาม :“ตอนนี้ล่ะ? หากว่าไม่ได้จริงๆงั้นก็ให้ท่านกินยาแก้ปวดหน่อยละกัน!”“ไม่เป็นไร” เย่แจ๋หยิ่งยังพอใจไม่ถึงที่สุด ลุกขึ้นอย่างค่อนข้างเสียดาย “ไม่ค่อยปวดแล้ว เดินทางเองได้แล้ว”หลานเยาเยาสงสัย หลังจากถามยํ้าเพื่อความมั่นใจจึงตัดสินใจรีบไปสำนักหงอีเมื่อยกเท้า มองดู คนผู้หนึ่งที่โอบกอดเสาของศาลา มองดูเขาดูสีหน้าหมดอาลัยตายอยากเอ่อ?“อาส้ง เจ้าอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”“…….” ส้งเย่นกุยนํ้าตาตก คุณนาย ท่านสังเกตเห็นว่ายังมีคนที่สามดำรงอยู่ซักที“ไม่เช่นนั้นล่ะ? ข้าจะสามารถอยู่ที่ไหน?” เห็นความสำคัญของตัณหามากกว่าเห็นความสำคัญของระบบหลานเยาเยาเก้ๆกังๆเล็กน้อยตอนนี้นางเพิ่งคิดได้ เป็นส้งเย่นกุยพานางมาถึงที่นี่ ยังให้เขาพานางไปสำนักหงอีอีกแต่เมื่อนางเห็นเย่แจ๋หยิ่ง ก็ลืมไปสนิทเลยว่าส้งเย่นกุยอยู่มุมไหน1281
จบเห่แล้วส้งเย่นกุยจะต้องดูถูกนางจากก้นบึ้งของหัวใจแน่แฮ่ม กระแอมเบาๆเสียงหนึ่ง นางฟื้นคืนเป็นท่าทางที่คุณชายซ่างกวนควรจะมีอีก“โชคดีที่มีเจ้า อาส้งลำบากแล้ว”ส้งเย่นกุยออกจากเสา สองมือสะบัดแขนเสื้อ มือไขว้หลัง เหลือบมองนางแวบหนึ่งสายตานั่นราวกับกำลังพูดว่า : ข้าจะมองดูท่านแสดงเงียบๆ“……” ตัวเองละอายใจ ดังนั้นหลานเยาเยาก็ไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยกับเขา แ
