“อะไร?”ข่าวคราวขนาดใหญ่ ส้งเย่นกุยอ้าปากกว้างโดยตรง มองดูเย่แจ๋หยิ่งด้วยสีหน้าความเหลือเชื่อ“ทำไมท่านรู้จักเย่ซางหลิง?”หลานเยาเยาไม่มีทางบอกเขา“ข้าเหมือนฮ่องเต้รุ่นแรกเป็นอย่างมาก?” เขาถามอีก นํ้าเสียงแผ่วเบา แววตามองดูหลานเยาเยาเงียบๆโดยตลอด ขณะถามประโยคนี้ สีหน้าไม่รู้สาเหตุที่แน่ชัดในความทรงจำเคยเห็นโฉมหน้าของฮ่องเต้รุ่นแรกในกระจก เขาก็เคยเปรียบเทียบโฉมหน้าของตัวเองอย่างละเอียด ในใจสับสนหึ!เจ้าสารเลวนั่นเทียบเขาได้ตรงจุดไหน? หน้าด้านดั่งกำแพงเมือง วิธีการหลอกล่อคนเป็นกองๆ ยังจะขุดหลุมพรางหลอกล่อ ทั้งๆที่เป็นหมาป่าหางใหญ่ผู้หนึ่ง กลับแสร้งเป็นกระต่ายขาวตัวเล็กขาวบริสุทธิ์ชั่งน่ารังเกียจจริงๆ!เวลานี้ เย่แจ๋หยิ่งลืมไปโดยสิ้นเชิง ตัวเองขายจวนแถมสัญญาขายตัวโดยไร้ขีดกำหนดโดยสิ้นเชิง…….“ท่าน ไม่ใช่ ท่านรู้ความคงอยู่ของเย่ซางหลิงได้อย่างไร?”ส้งเย่นกุยร้อนใจมาก ร้อนใจจนเหมือนมดบนหม้อร้อน1273
โอ้พระเจ้า เดิมทีมีเพียงตัวเองและเจ้านายที่รู้เรื่องเมื่อพันปีก่อน ตอนนี้อ๋องเย่ผู้นี้ไม่รู้ว่าเส้นประสาทเส้นไหนผิดปกติ คิดไม่ถึงว่าก็รู้ เจ้านายจะต้องคิดว่าเขาแอบบอกเป็นแน่อ้า!ส้งเย่นกุยพยายามดึงผมแทบอดไม่ได้ที่จะแฉลบตัวเข้าไปในศาลา ดึงคอเสื้อเขาแล้วซักถาม แต่เขาก็คือก้าวเท้าไม่ออก สามารถทำได้เพียงยืนร้อนใจอยู่ที่นั่นเฉยๆ“ข้ากับเขา ใครดีต่อนางกว่ากัน?”“อะไร?” ตอนนี้เป็นเวลาถามสิ่งนี้หรือ?อย่าพูดเองเ
