” พูดหมดแล้ว อยากถามอะไรก็ถาม จิตใจเขาบอบบาง รับการข่มขู่กดดันไม่ได้“……”—ขณะที่สะลึมสะลือ จิตใต้สำนึกของหลานเยาเยาค่อยๆฟื้นตื่น ดวงตาดำดั่งหยกที่กินใจคนค่อยๆเปิดขึ้น ประทับเข้าในตาก็คือ ใบไม้ที่ถูกลมพัดไหวติง จากนั้นก็คือมือข้างหนึ่งที่เรียวยาว ลูบเส้นผมของนางเบาๆการกระทำเบานุ่มนวล เกรงว่าจะทำให้ผมแม้สักเส้นของนางเจ็บ สบายเป็นที่สุดความอบอุ่นหลั่งไหลเข้าในห้องหัวใจ ในใจของหลานเยาเยาอบอุ่น1275
ดีจริงๆ!ไม่ว่าในใจเจ็บปวดมากเท่าไหร่ นางก็ล้วนมีคนอยู่เคียงข้างเจ้าระบบของนางมีใจคิดถึงนางโดยตลอด ไม่ว่าเผชิญอะไร ไม่ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ เขาก็ล้วนมีความคิดจิตใจปกป้องนาง ไม่เคยทรยศมาก่อน“อาส้ง เจ้าดีจริงๆ!”มือข้างนั้นที่ลูบผมนางค่อยๆชะงัก และลูบต่อ เสียงที่ดึงดูดนุ่มนวลค่อยๆแว่วเข้าหู“แล้วข้าไม่ดีหรือ?”ข้า?เสียงนี้……จิตใต้สำนึกที่ยังเลือนรางเล็กน้อย ตกใจตื่นในพริบตา ดวงตาโตของนางจ้องมองตาปริบๆ มองไปทางใบหน้าบนหัวของนางอยู่กะทันหันตาหูจมูกปากที่เหมือนดั่งรูปสลักริมฝีปากที่ค่อนข้างบางและเย็นผ้าแดงราวกับเลือดปิดบังดวงตาทั้งคู่ที่เหมือนวังวนลึกลํ้าใบหน้าที่สง่างามเฉกเช่นเทพเซียน ประทับเข้าในดวงตาของนางอย่างลํ้าลึกจากนั้นก็สลักลึกในกระดูก“เย่แจ๋หยิ่ง? !” นางมองดูคนด้านหน้าอย่างไม่น่าเชื่อ เหมือนกับว่าต้องการมองทะลุเขาเช่นนั้น “ท่าน ท่านอยู่ที่นี่ได้อย่างไร? ท่านไม่ใช่…….”จากสถานการณ์ก่อนหน้านี้ เย
