งที่มีตะไคร้นํ้า สองมือกอดอก แผ่นหลังเกิดความเย็น แต่ยังคงขมวดคิ้วแน่น เพิกเฉยต่อความเย็นที่ด้านหลังและเย่หลีเฉินก็ยืนพิงกำแพง เงยหน้ามองดูท้องฟ้าเล็กน้อย ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรแววตาค่อนข้างโศกสลดเป็นเวลานานเย่หลีเฉินมองดูคนตรงข้ามแวบหนึ่ง ยิ้มเจื่อนๆแล้วกล่าว :“ซ่างกวน เจ้ากำลังเสียใจหรือ?”ได้ยินนํ้าเสียงที่ไม่เหมือนปกติของเขา หลานเยาเยาเงยหน้ามองดูเขา นางฉีกยิ้มมุมปาก แต่กลับไม่มีท่าทางยิ้มอ่อนเช่นนั้นได้เหมือนวันปกติ สุดท้ายก็ถอนหายใจเหมือนกำลังถาม :“ความเสียใจคือสิ่งใด?”เดิมทีคิดว่าชินชาแล้ว แต่เมื่อมาเมืองหลวง เมื่อเห็นเย่แจ๋หยิ่ง บาดแผลชนิดนั้นความเจ็บปวดชนิดนั้น เหมือนดั่งใจทั้งใจถูกลอกออกทั้งเป็น…….แต่ว่า!นี่นับอะไรได้อีกล่ะ?1260
เทียบกับเมื่อครู่ เห็นด้วยตาว่าเย่แจ๋หยิ่งเพียงแค่เพราะได้ยินคำพูดความรักความแค้นในอดีตของพวกเขา เขาก็เจ็บปวดจนทนไม่ได้แล้ว แล้วเห็นถังมู่หวั่นเพาะเลี้ยงพิษกู่ถงซินเพื่อเย่แจ๋หยิ่งอีก ราวกับว่าพวกเขาถึงจะเป็นคนที่เพื่อความรักแล้วยินยอมเสียสละทุกอย่างเพื่ออีกฝ่ายย้อนมองตัวเอง……นางรู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควร ไม่คู่ควรที่จะยืนข้างกายเย่แจ๋หยิ่งจริงๆคิดถึงสิ่งเหล่านี้ นางรู้สึกว่าตัวเองแทบจะหายใจไม่ออก ความเจ็บปวดชนิดนี้คือสิ้นหวังในตัวเองหรือ?“ความเสียใจคือสิ่งใด?” เย่หลีเฉินพูดคำพูดของนางซํ้า นิ่งเงียบครู่หนึ่ง พึมพำกับตัวเอง “อาจจะเหมือนดั่งเจ้าที่เพิกเ
