ฉย และจิตใจที่หดหู่สิ้นหวังของข้า บางทีอาจจะเหมือนดั่งความเจ็บปวดใจของเสด็จอา และถังมู่หวั่นที่รํ่าไห้นํ้าตานอง”เย่หลีเฉินรู้สึกแปลกประหลาดมาก ยิ้มเจื่อนๆออกมาอย่างอดไม่ได้“ช่างเถอะ ข้าพูดสิ่งเหล่านี้กับเจ้าทำไม? ข้ากับเจ้าก็ไม่ได้สนิทกันมาก”เขากับซ่างกวนหนานซู่รวมแล้วเพิ่งพบหน้ากันสองครั้ง พบหน้าครั้งที่สองก็อยากบรรยายอารมณ์จิตใจที่ยํ่าแย่ของตัวเองแต่ว่า!ดูเหมือนอารมณ์จิตใจของเขาก็เหมือนจะไม่ดีเดิมทีคิดว่าซ่างกวนหนานซู่จะไม่พูดจากับเขาอีก ใครจะรู้ นึกไม่ถึงว่าเขาจะเปิดปากแล้ว เสียงเบามาก หนักแน่นมาก ราวกับว่ายังจะเผยให้เห็นความเจ็บปวดที่ไม่มีที่สิ้นสุดอีก“ท่านว่า……ใครเสียใจยิ่งกว่ากัน?”1261
เย่หลีเฉินอึ้งเล็กน้อย!ใครเสียใจกว่ากัน?ความเสียใจสามารถเอามาเทียบกันได้หรือ? สามารถเปรียบเทียบได้ว่าเสียใจหรือว่าเสียใจหรือ?เขามองดูประตูใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลเปิดอ้าอยู่เล็กน้อยแวบหนึ่ง จิตใจสับสน จากนั้นก็ส่ายศีรษะ“ไม่รู้ บางทีจะอาจจะเป็นพวกเขาสินะ!”ได้ยินดังนั้น!หลานเยาเยาไม่ได้พูดอะไรอีก แต่คํ้าร่างขึ้น ปัดฝุ่นที่ไม่รู้ว่าเปื้อนบนร่างกายเมื่อไหร่เบาๆ จากนั้นก็หมุนตัวจากไป“เจ้าจะไปไหน?” สายตาของเย่หลีเฉินตกอยู่บนร่างเขา มองดูเงาหลังของนางอดเป็นห่วงเล็กน้อยไม่ได้“ไปที่ที่หนึ่ง”ตอนนี้จิตใจของนางยํ่าแย่มาก นางจำเป็นต้องหาเรื่องทำหน่อย ไม่เช่นนั้นไม่เช่นนั้นแล้ว นางไม่รู้ว่าตัวเองควรจะทำอย่างไร……ฉับ
