พลันนั้น!นางหยุดฝีเท้าลง ยกมือขึ้นช้าๆ สัมผัสที่มุมปากเบาๆ วางไว้ด้านหน้าดวงตา สีแดงเลือดประทับเข้าในดวงตา จากนั้นด้านหน้าก็มืด รู้สึกเพียงร่างกายของตัวเองจมลงไปทันที สูญเสียความรู้สึกในพริบตา“นี่ ซ่างกวน ซ่างกวนเจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม!”1262
เย่หลีเฉินตกใจทันที รีบสาวเท้าเดินไปทางซ่างกวนหนานซู่ที่ล้มอยู่บนพื้น มาถึงข้างกายเขา กำลังจะโน้มตัวลงไป ระหว่างนั้นก็เห็นเงาคนผู้หนึ่งแฉลบเข้ามาเขารีบระมัดระวังทันทีเห็นคนผู้หนึ่งหยุดลงตรงหน้า แววตามองดูซ่างกวนหนานซู่ที่ล้มอยู่ที่พื้นนิ่งๆ ไม่หยุดฝีเท้า เมื่อถึงข้างกายของซ่างกวนหนานซู่จึงโน้มตัวไปอุ้มเขาไว้เย่หลีเฉินโมโหเล็กน้อย :“เจ้าเป็นใคร? คิดจะทำอะไร?”บุคคลด้านหน้า รูปร่างสูงใหญ่กำยำ ใบหน้ามีหนวดเครา ขมวดคิ้วแน่น พลังรัศมีที่แข็งแกร่งม้วนที่ซอยลึก กลิ่นอายที่อันตรายอัดเต็มไปที่เย่หลีเฉินรัศมีนี้…….เย่หลีเฉินเบิกตากว้างทันที ยื่นมือบังข้างหน้า ขณะเอามือลง ไม่รู้ว่าคนผู้นั้นทำอะไรกับซ่างกวนหนานซู่เห็นเพียงซ่างกวนหนานซู่ลืมตาขึ้นเล็กน้อย ท่าทางอ่อนแอ นางเปิดปากพึมพำ :“อาส้ง……”ส้งเย่นกุยเช็ดคราบเลือดที่มุมปากให้นาง ยิ้มให้นางนิ่งๆ “อยากไปไหนขอรับ?”เดิมทีนางอยากบอกว่ากลับบ้านแต่ว่า นางเอาบ้านมาจากไหนล่ะ!“สำนักหงอี ไปสำนักหงอีเถอะ!”1263
พูดจบ หลานเยาเยาก็ยิ้มเงียบๆ ยิ้มนั่นเจ็บปวดกลัดกลุ้มเป็นที่สุด ส้งเย่นกุยทนมองต่อไปไม่ได้แล้ว เมื่อยกมือขึ้น เข็
