ว :“เขาหนีไปจากตรงนี้ น่าจะยังหนีไปได้ไม่ไกล พวกเรารีบไล่ตาม”“ได้”หลังจากสองสามประโยคสั้นๆ พวกเขาสองคนก็กระโดดตามกันออกไปทางหน้าต่าง ไล่ตามรอยคราบเลือดตลอดทางจนถึงในซอยลึก คราบเลือดก็หายไปไม่เห็นแล้วหลานเยาเยาหยุดฝีเท้าลง มองดูซอยลึกด้านหน้าแวบหนึ่งทางลึกและทอดยาว มีความโบราณ บนผิวกำแพงสองด้านมีตะไคร่นํ้าเขียวจนออกเป็นสีดำขึ้นเล็กน้อย เทียบกับถนนหนทางที่สว่างไสวคึกคักด้านนอก ที่นี่ค่อนข้างมืดขมุกขมัวเล็กน้อย น่ากลัว ราวกับว่าไม่มีคนเคยมาหลานเยาเยายกเท้าก็ต้องการเดินเข้าไปทางด้านใน1252
แขนที่เรียวยาวข้างหนึ่งกั้นทางไปของนางไว้ นางหันหน้าไปดูเจ้าของแขน ถามด้วยความไม่เข้าใจเล็กน้อย :“ทำไม?”“ข้าไปดูก่อน” นางไม่สนใจเขานานแล้ว ในใจนางค่อนข้างร้อนรนเล็กน้อย“ท่านสามารถมองเห็นได้หรือ?” หลานเยาเยากรอกตาขาวใส่เขา อยากชวนคุยก็พูดตรงๆ “งั้นไปด้วยกันละกัน!”“แฮ่ม ก็ดี”เดิมทีบรรยากาศยังดีๆ ตอนนี้รู้สึกค่อนข้างเคอะเขินอย่างอธิบายไม่ถูกเหอะ!ผู้ชายจะไม่ให้เขาเห็นสีหน้าที่ดีๆตรงหัวมุมซอยลึกไม่ไกล เป็นบ้านที่เป็นลานกว้างไม่เก่าไม่ใหม่หลังหนึ่ง แม้จะไม่เล็ก แต่มองไปก็รู้ว่าที่นี่รกร้างแล้ว ไม่มีคนอยู่อาศัยแต่ข้างๆประตูที่เปิดอ้าออกหลานเยาเยา พบคราบเลือดหยดหนึ่ง กำลังจะเหยียบเข้าไป แต่เหมือนกับว่าบนหลังคามีเงาร่างสีม่วงเข้มอยู่ตรงนั้น ไร้เสียงไร้วี่แววหลานเยาเยาตะลึงทันที กะพริบตาทันใด เมื่อดูอีกครั้ง เง
