าขึ้นก็พบกับรอยยิ้มให้กำลังใจของจางอวิ๋นที่ยืนอยู่ข้างกาย เขาจึงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกความกล้าที่จมดิ่งให้กลับคืนมา
“ไปกันเถอะ พาอาจารย์ไปเยี่ยมชมบ้านของเจ้าเสียหน่อย!”
“ขอรับอาจารย์”
“เสี่ยวไป๋ เจ้ากลับเข้าไปพักผ่อนก่อนเถิด!”
จางอวิ๋นสะบัดมือวูบหนึ่ง เก็บเสี่ยวไป๋กลับเข้าไปในหอสมบัติเซียน ก่อนจะทะยานกายเหาะตามอู๋เสี่ยวพั่งมุ่งหน้าเข้าสู่ใจกลางเมืองตานซาน
ณ จุดหมายเบื้องหน้า คฤหาสน์หลังใหญ่ตั้งตระหง่านโอ่อ่าประดับด้วยป้ายจารึกอักษรคำว่า ‘อู๋’ ตัวมหึมาแขวนเด่นหราอยู่หน้าประตูจวน
ตระกูลอู๋แห่งเมืองตานซาน นับว่าเป็นตระกูลพ่อค้าสมุนไพรระดับแนวหน้าที่ทรงอิทธิพลติดหนึ่งในสิบของเมือง ความแข็งแกร่งของรากฐานตระกูลนั้นมั่นคงยิ่ง
ผู้นำตระกูลอู๋มีบุตรชายทั้งหมดสามคน โดยบิดาของอู๋เสี่ยวพั่งเป็นบุตรคนรอง ผู้รับหน้าที่ดูแลกิจการสมุนไพรเกือบทั้งหมดของตระกูล หากอู๋เสี่ยวพั่งไม่ได้มุ่งมั่นสู่เส้นทางบำเพ็ญเซียน เขาย่อมถูกฟูมฟักให้ขึ้นเป็นผู้สืบทอดกิจการอันมั่งคั่งนี้อย่างไม่ต้องสงสัย
ทว่าเมื่อมาถึงหน้าประตูจวน…
“หืม?”
อู๋เสี่ยวพั่งขมวดคิ้วมุ่น จ้องมองประตูใหญ่ที่ปิดสนิทเงียบเชียบ
“เสี่ยวพั่ง มีสิ่งใดผิดปกต
