าย แต่ท่าทางของเขาตอนนี้นางกลับ สัมผัสได้ หากว่าเขาไม่ได้สูญเสียการมองเห็น ดวงตาของเขาคงเป็นรักและเอ็นดูเป็นที่สุดสินะ!เย่แจ๋หยิ่งค่อยๆก้มหน้าลงมา ริมฝีปากบางๆที่มีแรงดึงดูดเป็นที่สุดค่อยๆพลิกลงมา……นางรู้ว่าเขากำลังทำอะไรและเข้าใจดีว่าต่อไปเขาต้องการทำอะไร แต่ในใจของนางยังสับสน ต่อสู้กับตัวเองเป็นที่สุด ในการกระทำ ร่องรอยการต่อสู้ขัดขืนเมื่อครู่ ก็รู้สึกได้ว่าร่างกายของเย่แจ๋หยิ่งชะงักแล้วเขากำลังกลัว……กลัวว่านางจะปฏิเสธ……เย่แจ๋หยิ่งที่ปราดเปรียวว่องไวมาตลอดผู้หนึ่ง สำหรับความไม่มั่นใจของตัวเอง เขากำลังหยั่งเชิงอย่างระมัดระวัง กลัวจะพลาดไปก้าวหนึ่ง นางก็จะผลักเขาแล้วจากไปโดยสิ้นเชิงเผชิญหน้ากับเย่แจ๋หยิ่งเช่นนี้ ใจของนางเจ็บปวดทันทีเขากลัว……นางก็กลัวนะ…….แล้วนางจะทนมองดูเขาน้อยเนื้อตํ่าใจและทุกข์ทรมานแบบนี้ได้อย่างไร?ด้วยเหตุนี้ หลานเยาเยาหลับตาลงเงียบๆ หัวใจเต้นแรงเป็นที่สุด ราวกับว่าจะเด้งผุดออกมาเองเช่นนั้น1232
ริมฝีปากของทั้งสองคนที่อุ่นนุ่ม แทบจะห่างกันเพียงเส้นผมบางๆก็ติดกันแล้ว แต่ในระหว่างเวลาคับขัน…….“ฉวบ” เสียงหนึ่งลูกธนูที่ซ่อนความแหลมคมทะลุหน้าต่างมา ปราชิดพวกเขาสองคนเย่แจ๋หยิ่งเงยหน้าเล็กน้อย เหมือนกำลังดูทิศทางที่มาของลูกศร มือดึงโอบแล้วหมุน ปกป้องหลานเยาเยาไว้ในอ้อมอกโดยตรง เอาร่างกายของตัวเองเผยในที่ที่อันตรายเป็นที่สุดลูกธนูผ่านพวกเขาไป ปักบนเสาหินข้างขอบสระโดยตรง
