ล้วครู่เดียว!เย่แจ๋หยิ่งถอนมือออกแล้ว “แฮ่ม ข้าอาบเสร็จแล้ว”1230
ไม่ได้ยินคำตอบใดๆ สายตาของเขามีความสับสนแวบผ่าน เขารู้นางอยู่ด้านหน้าเพียงแต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง ไม่ยอมพูดกับเขาแล้วนางไม่ตอบเย่แจ๋หยิ่งก็ไม่ออกไปจากสระอาบนํ้า แม้กระทั่งขยับก็ไม่ได้ขยับสักนิดเป็นเวลานาน ในที่สุดหลานเยาเยาก็ปริปากแล้ว เสียงแผ่วเบา ฟังไม่ออกว่าดีใจหรือโกรธ“ท่านอยากถามอะไรก็ถามเถอะ!”เย่แจ๋หยิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง มุมปากยกขึ้น พิงกำแพงหินสระอาบนํ้าอย่างเกียจคร้านเขาไม่ได้ถาม แต่ยกมือขึ้นเบาๆ รวมกำลังภายในในมือ จากนั้นระเบิดออกทันทีกลีบดอกไม้ซ้อนเป็นชั้นบนผิวนํ้า ออกจากผิวนํ้าในพริบตา หมุนวนกลางอากาศเหมือนดั่งผีเสื้อเป็นพันหมื่นตัวเริงระบำ จากนั้นก็ค่อยๆลอยร่วงลงมาหลานเยาเยาชะงักก่อน ในแววตามีความประหลาดใจแวบผ่านแต่จากนั้นสีหน้าเปลี่ยนทันที คว้ามือที่ใช้กำลังภายในของเย่แจ๋หยิ่งไว้“เย่แจ๋หยิ่ง ท่านกำลังทำอะไร? บอกไว้แล้ว ไม่อนุญาตให้ใช้กำลังภายใน ท่านทำเป็นหูทวนลมแล้วหรือ?”ใครจะรู้……“ข้ารู้ แต่ข้าอยากทำให้เจ้าดีใจ”มือที่คว้ามือใหญ่ๆของเย่แจ๋หยิ่ง กลับถูกเย่แจ๋หยิ่งคว้าไว้ จากนั้น พลิกตัว เย่แจ๋หยิ่งกดนางไว้ที่ขอบสระโดยตรง มือทั้งสองกำมือสองข้างของนางไว้แน่น และกลีบดอกไม้ก็ร่วงหล่นลงมาจากบนศีรษะของพวกเขา1231
เผชิญหน้ากับเย่แจ๋หยิ่งเวลานี้ ใกล้เป็นที่สุด ลมหายใจพัวพันกัน ทั้งที่พันด้วยผ้าแดง ทั้งๆที่ดวงยังไม่ห
