เขามั่นใจในตัวตนของนางตั้งนานแล้วใช่หรือไม่?แต่ท่าทางของเขาตอนนี้ก็ไม่เหมือนแบบนั้น ราวกับกำลังหยอกล้อเท่านั้น“ท่าน……”“ไปเถอะ! ที่นี่กลิ่นเหม็นคละคลุ้ง ไม่เหมาะกับเจ้า”พูดจบ เย่แจ๋หยิ่งก็เดินไปทางด้านนอกอย่างสบายๆ ฝีเท้าเขาไม่เร็วไม่ช้า แม้จะปิดตา ก็เดินเหินอย่างอิสระเหมือนคนปกติเช่นนั้นหลานเยาเยาอยู่ด้านในห้อง ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ยกเท้าก็เตรียมจากไป ระหว่างนั้นมองเห็นสีแดงสดอย่างฉับพลัน รีบหันมองไปทันทีบนพื้นเต็มไปด้วยเลือดสีดำคลํ้าของคนโดนมนต์ดำ ศพและศีรษะที่แยกออกจากกันตอนนี้ไม่ขยับ ในเวลานั้นที่ห่างจากคนโดนมนต์ดำไม่ไกล มีเลือดสีแดงสดไม่กี่หยดกระเซ็น เลือดไม่กี่หยดนั้นยังไม่แข็งตัวทั้งหมดนางจำตำแหน่งนั้นได้ ก็คือที่ที่ถังมู่หวั่นยืนอยู่ก่อนหน้านี้มิน่าล่ะคุณหนูกู้ที่สงบนิ่งไปแล้ว กลายเป็นคนโดนมนต์ดำอย่างกะทันหัน ที่แท้เพราะได้กลิ่นเลือดสดคิดถึงตรงนี้ หลานเยาเยาค่อยๆขมวดคิ้วแน่นขึ้น……หลังจากนั้นหนึ่งชั่วโมงหลานเยาเยายืนอยู่ริมฝั่งทะเลสาบหนานหู เย่แจ๋หยิ่งยืนชายเสื้อพลิ้วไหวอยู่ข้างกาย เรือใหญ่กลางทะเลสาบ เวลานี้ลุกเป็นเพลิงลุกโชน ควันหนาแน่นเรือใหญ่และศพคนโดนมนต์ดำถูกเผาไปพร้อมกัน1220
ฉับพลันนั้น!หลานเยาเยารู้สึกได้ แขนเสื้อของตัวเองถูกคนดึง เมื่อก้มหน้ามอง เป็นแขนที่เรียวยาวข้างหนึ่งกำลังดึงแขนเสื้อของนางไว้ ฉุดเป็นทีๆนี่เขาทำอะไร?“อ๋องเย่มีธุระ?”“หนานซู่ ข้าไม่สระผมวันหนึ่งแล้ว”
