ละ!”ได้ยินดังนั้น ร่างกายของเย่แจ๋หยิ่งชะงัก ดวงตาเย็นชาเล็กน้อย :“เจ้ากำลังหลอกข้า?”“ไม่ใช่ ข้าเชื่อวิชาการรักษาของตัวเอง” พูดถึงตรงนี้ หลานเยาเยาหันหน้าออกแล้วเปิดปากกล่าวเบาๆ “หากว่าในใจของท่านมีใครที่คิดต้องการรอคอย ก็ต้องเชื่อฟัง หลังจากนี้จะใช้กำลังภายในไม่ได้อีก”เมื่อคำพูดนี้โพล่งออกไป เย่แจ๋หยิ่งหมุนตัวมาทันที ‘มองดู’นางเงียบๆ ดวงตาที่ว่างเปล่าไร้ชีวิตชีวาไม่มีจุดบรรจบ แต่หลานเยาเยากลับสามารถรู้สึกได้ถึงความรู้สึกที่ไม่สวยงามชนิดหนึ่งที่เขาแสดงผ่านดวงตาออกมาเย่แจ๋หยิ่งเอื้อมมือ แต่กลับหยุดลงกลางอากาศคนที่รอคอยก็คือคนตรงหน้า แต่คนตรงหน้าไม่ใช่คนก่อนหน้า และเขาไม่มีทางสัมผัสและได้ครอบครองสิ่งที่ตาเห็นนี้ได้เงียบงันครู่หนึ่งเย่แจ๋หยิ่งเดินไปถึงข้างหน้าต่าง เปิดหน้าต่าง รับลมเย็นๆ‘มองดู’นอกหน้าต่างเขาไม่ได้ตอบคำถามของนาง แต่กลับย้อนถาม :“หนานซู่ เจ้าว่าคนที่ข้าต้องการรอจะกลับมาไหม? หรือว่าข้าควรถามว่า เมื่อไหร่นางถึงจะกลับมา? กลับมาข้างกายของข้า?”ทันทีที่คำพูดนี้ออกไปหลานเยาเยาทั้งคนก็ตะลึงงันแล้ว เปิดปากอย่างอดไม่ได้1161
“ท่าน……ท่านมั่นใจว่านางจะกลับมาเพียงนี้เชียวหรือ?”“อืม ประมาณว่าจิตใจเชื่อมโยงถึงกันล่ะมัง! ข้ารอคอยนางด้วยจิตใจที่สงบเช่นนี้นางไม่สามารถเป็นผู้ที่ไม่มีหัวจิตหัวใจได้ เจ้าว่า ถูกหรือไม่หนานซู่?” ใบหน้าของเย่แจ๋หยิ่งยังคงหันไปทางนอกหน้าต่าง เสียงที่ดึงดูดยังคงไ
