ม่สูงไม่ตํ่า ราวกับว่าเพียงแค่พูดกับตัวเองเท่านั้น“บางทีนางอาจจะมีความลำบากใจของตัวเองน่ะ!”ถ้าหากว่าไม่มีความทรงจำในชาติที่แล้ว นางจะจำเป็นต้องหลบๆซ่อนๆอีกทำไม?“เจ้าบอกว่านางมีความลำบากใจนางก็มีความลำบากใจ ข้าเชื่อเจ้า”หลานเยาเยาตกใจเล็กน้อย : “พวกเราเพิ่งรู้จักกันไม่ถึงหนึ่งวัน ทำไมท่านเชื่อข้า?”“นี่เป็นเรื่องของข้า”เอ่อ……คำตอบนี้ หลานเยาเยาแสดงออกถึงการยอมแพ้อย่างมากต่อจากนั้นก็เป็นการตรวจชีพจร ตรวจร่างกายให้เย่แจ๋หยิ่งขั้นต่อไปผลลัพธ์คือ ยังแย่กว่าเมื่อครู่ที่นางบอกเย่แจ๋หยิ่งไว้ นางพยายามสงบอารมณ์ความรู้สึกของตัวเอง เขียนใบสั่งยา ยากินยาใช้ด้านนอกมีหมดเดิมทีนางเตรียมจะไปเอายาเอง เย่แจ๋หยิ่งกลับเรียกองครักษ์ลับเข้ามาโดยตรงหลานเยาเยาทุบไหล่อย่างจนปัญญา1162
นางไม่ได้หนีสักหน่อย ก่อนหน้านี้ยังคิดทุกวิธีคิดต้องการเข้าใกล้เขา ตอนนี้กลับดี นางไม่ต้องคิดทุกวิธีแล้ว เพราะคนอื่นเขายังกลัวว่านางจะหนีน่ะ เดินไปไหนล้วนมีองครักษ์ลับโขยงใหญ่ติดตามอยู่ในที่ลับก็ได้！หลานเยาเยาเอาใบสั่งยาให้องครักษ์ลับ กล่าวอย่างจริงจังเคร่งขรึม :“ยาบนใบสั่งยานี้สามารถไปเอาได้ที่โรงหมอของข้าเท่านั้น และยังต้องให้อาส้งหยิบด้วยตัวเอง”แม้ว่านางจะสามารถเอายาออกมาจากในระบบการรักษาโรคภัยไข้เจ็บได้โดยตรงแต่นางไม่สามารถออกไปได้ และห้องยาของเย่แจ๋หยิ่งก็ไม่มีวัสดุยาที่สามารถทดแทนได้โดยสิ้นเชิง ดังนั้นให้ส้งเย่นกุยหยิบก็เ
