หมือนกันหลังจากส่งมอบเสร็จ จึงวางใจให้องครักษ์ลับจากไปเย่แจ๋หยิ่งรู้สึกพึงพอใจต่อการแสดงออกของหลานเยาเยาในเวลานี้ เขาที่นอนอยู่บนเตียง มุมปากยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว“ดวงตาของข้าจะสามารถดีขึ้นได้เมื่อไหร่?”เขาแทบจะทนรอที่จะเห็นแสงสว่างอีกครั้งไม่ได้แล้ว อยากมองดูนางในตอนนี้ ว่าลักษณะท่าทางเป็นอย่างไรกันแน่?ร่างกายที่เคยแก่ชราแห้งเหี่ยวนั้น แม้ว่าวิชาการรักษาของนางจะแข็งแกร่งเพียงใด ก็ไม่สามารถที่จะภายในปีสองปี ก็ฟื้นคืนเหมือนเดิมได้ อีกทั้งยังทำให้จื่อซีและจื่อเฟิงจำไม่ได้แม้แต่น้อยเช่นนั้นจะมีลักษณะเหมือนกับอีกในความทรงจำหนึ่งเป๊ะๆหรือไม่?1163
หนึ่งปีก่อนนั้นที่ถูกทรายสีเหลืองฝังกลบไว้ในวังทอง นาทีนั้นที่ราชครูเทียนเวิงบังคับให้เขานั่งบนบัลลังก์มังกรทองคำ ความทรงจำนั้นที่เขาและหลานเยาเยาสามารถเห็นได้ของชายชุดขาว ขณะที่เขาฟื้นมาอีกครั้ง ก็ค่อยๆปรากฏขึ้นในสมองของเขา สะบัดไม่ออก อีกทั้งยิ่งฝังแน่นขึ้นเรื่อยๆซ่างกวนหนานซู่……ความสัมพันธ์ในความทรงจำช่วงเวลานั้นที่ฝังจารึกเข้าไปในกระดูกแม้ตายก็ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง สุดท้ายจบลงด้วยโศกนาฏกรรมทั้งๆที่ไม่ใช่ความทรงจำของเขา แต่เขากลับเจ็บปวดเป็นที่สุด รับรู้ความรู้สึกเช่นเดียวกันนั่น……เป็นอดีตที่ผ่านมาของเยาเยาหรือไม่?
1164
