ป็นไปไม่ได้ที่อ๋องเย่จะนิ่งดูดาย เพียงแค่เขาปรากฏตัว อ๋องเย่ก็จะเป็นของนางแน่นอน…….จวนอ๋องเย่ ประตูใหญ่จื่อซีและพ่อบ้านเหมยกำลังร้อนใจเป็นฟืนไฟ ทั้งสอบถามองครักษ์ที่ออกไปสืบข่าวเป็นระยะๆ คำตอบก็คือไร้วี่แววสองคนเดินครุ่นคิดไปมาอยู่ด้านในประตูใหญ่ ไม่นานก็ชะเง้อหัวมองออกไปทางด้านนอกประตูอีก“พ่อบ้านเหมย ท่านว่าเจ้านายจะไปที่ไหน?” จื่อซีถามอีกครั้งพ่อบ้านเหมยก็ร้อนใจ!แต่เผชิญหน้ากับการถามไถ่ของจื่อซีครั้งแล้วครั้งเล่า อีกทั้งยังเป็นคำถามเดิมอีกพ่อบ้านเหมยก็ขี้เกียจตอบแล้วไม่ได้ยินคำตอบ จื่อซีก็คว้าแขนพ่อบ้านเหมยไว้แล้วสอบถาม1143
“พ่อบ้านเหมย ท่านก็พูดมาสิ? ท่านดูเจ้านายโตมาตั้งแต่ยังเด็ก จะต้องรู้ความคิดในใจของเจ้านายบ้างแน่นอน ท่านเดาดูเขาจะที่ไหน?”“โอ๊ย ปล่อยมือ ปล่อยมือ เจ้าผู้ชายที่โตแล้วผู้หนึ่ง ยังเป็นองครักษ์ลับของอ๋องเย่อีก เรียนรู้การออดอ้อนดึงๆลากๆของพระราชธิดาจาวหยางมาทำไม?หากข้ารู้ว่าอ๋องเย่ไปที่ไหน จะร้อนใจอยู่ที่นี่เรื่อยเปื่อยอะไร?”พ่อบ้านเหมยพูดไปพลาง ผละออกจากมือของจื่อซีไปพลาง ยังไม่ลืมที่จะถอยไปก้าวหนึ่ง เว้นระยะห่าง หันไปด้านข้างด้วยสีหน้ารังเกียจผู้ชายที่โตแล้วสองคนฉุดๆลากๆ ประเพณีอย่างไร?ที่ไม่รู้ ยังจะคิดว่าเขาชอบผู้ชาย ดังนั้น จำเป็นต้องห่างจากจื่อซี“ท่านเป็นถึงคนดูเจ้านายเติบโตมาเชียวนะ?”“ท่านยังเป็นคนที่อยู่กับท่านอ๋องเป็นเวลานานที่สุดเชียวนะ? ทำไมท่านไม่รู้?
