”พ่อบ้านเหมยส่ายหน้าอย่างจนปัญญา สีหน้าปวดใจ “เมื่อก่อนท่านฉลาดมากไม่ใช่หรือ? ตั้งแต่พระราชธิดาจาวหยางเที่ยวไปทั่วสารทิศ ทำไมท่านถึงได้โง่ไปแล้วล่ะ?”ความคิดของจื่อซีทำไมพ่อบ้านเหมยจะไม่รู้?พระราชธิดาจาวหยางเอาของขวัญเล็กๆกลับมาให้จื่อซีจากด้านนอก เขาก็ดีใจจนเหมือนแมวสีส้มหนักหนึ่งร้อยโล คนโง่ไปแล้วไม่ว่า ตอนนี้ความฉลาดก็ทำให้คนเป็นกังวล“…….ข้าฉลาดนะ!” จื่อซีเบ้ปาก ท่าทางน้อยใจ พูดเบาๆ “นี่เกี่ยวอะไรกับพระราชธิดาด้วย?”ความคิดของเจ้านายล้วนอยู่ที่ตัวของคุณหนู1144
คุณชายเหลียงเฉินจะต้องเอาเรื่องของคุณหนู หลอกล่อเจ้านายออกไปหลอกล่อก็หลอกล่อสิ!ออกจากบ้านไปสูดอากาศ สำหรับเจ้านายเป็นเรื่องที่ดี แต่อย่างน้อยที่สุดคุณชายเหลียงเฉินก็ต้องทิ้งข้อความให้พวกเขาหน่อยไม่ใช่หรือ?อย่างน้อยทำให้พวกเขามั่นใจว่าเจ้านายไม่มีอันตราย?“รออีกหน่อยเถอะ! คุณชายเหลียงเฉินไม่ทำตามอำเภอใจแน่”“นี่ก็จริง เพียงแต่คุณชายซ่างกวนเกิดอะไรขึ้นอีก? ไม่บอกสักคำก็จากไปแล้ว”จุดนี้ไม่เพียงจื่อซีที่กลัดกลุ้ม แม้แต่พ่อบ้านเหมยก็กลุ้มใจขณะที่เงยหน้า ก็เห็นเงาร่างคนสองคนเหาะมา รวดเร็วเป็นที่สุดสวมชุดดำ เย่แจ๋หยิ่งที่ปิดตาด้วยผ้าแดง แม้จะมองไม่เห็น แต่พาหลานเยาเยาเหาะมาตลอดทาง ก็ไม่มีสะดุดสักนิดนี่ทำให้หลานเยาเยาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่า ผ้าปิดตาสีแดงของเย่แจ๋หยิ่งใช้เพื่อประดับ“เจ้านาย?”“ท่านอ๋อง?”เห็นเย่แจ๋หยิ่งกลับมาแล้ว จื่อซีแล
