ซึ้งจนแทบจะนํ้ามูกนํ้าตาไหลแล้ว แต่ว่า เขาไม่ใช่คนที่กล้าทำไม่กล้ารับ จะสามารถให้จื่อซีรับปัญหาไว้ผู้เดียวได้อย่างไรล่ะ?ด้วยเหตุนี้ เขาสงบใจลง สร้างความกล้าหาญและกล่าว :“เป็นการกระทำของจื่อซีผู้เดียวจริงๆขอรับ”“…….” จื่อซีมุมปากกระตุกรุนแรงแย่แล้ว!ทำไมไม่เหมือนกับที่คิดไว้?พ่อบ้านเหมยไม่ควรซาบซึ้งไปพลางและรับโทษกับเขาไปพลางหรือ?แม้ว่าจื่อซีจะไม่หวังให้พ่อบ้านเหมยได้รับโทษ แต่ก็คิดไม่ถึงว่าพ่อบ้านเหมยจะเป็นพ่อบ้านเหมยเช่นนี้นะ!ต่างจากจินตนาการมากเกินไปแล้ว เขาต้องผ่อนคลายเผชิญหน้ากับสายตาที่เย็นชาของเจ้านาย จื่อซีก้มหน้าลงอย่าละอายใจ“จากวันนี้ไป เงินเดือนของจื่อซีพลิกเป็นอีกเท่า” พูดถึงตรงนี้ เย่แจ๋หยิ่งลากหลานเยาเยามาในอ้อมอก มุมปากเผยให้เห็นรอยยิ้มอีก “คราวหน้าจะไม่ละเว้นอีกไม่เช่นนั้น ลงโทษประหารคาที่”พูดจบ!เย่แจ๋หยิ่งลากหลานเยาเยาเดินไปทางห้องบรรทม เงาหลังที่สูงใหญ่ผอมเพรียว ไม่เหมือนกับที่ผ่านมา อย่างน้อยความซึมเศร้าก็หายไป1147
พ่อบ้านเหมยมองดูท่านอ๋องของตัวเองจับมือคุณชายซ่างกวนแน่น ทันใดนั้นในสมองครุ่นคิดไปมานับพันครั้ง สุดท้ายก็เปล่งเสียงอย่างอดไม่ได้“ท่านอ๋อง คุณชายซ่างกวนเขา……”“แขกสำคัญของจวน ละเลยไม่ได้”“……ขอรับ!”รอจนเงาหลังของพวกเขาสองคนหายไปจากตา จื่อซียังดึงสติกลับมาไม่ได้เขาไม่ได้หูแว่วใช่หรือไม่?นี่เจ้านายทำโทษเขาที่ไหน? เห็นได้ชัดว่าเป็นการตกรางวัลนี่!“พ่อบ้านเหมย ว
