“ถูกต้อง ไม่กี่วันนี้เพิ่งจะมาเมืองหลวงขอที่พึ่งญาติพี่น้อง” หลานเยาเยารีบแต่งเรื่องมั่วทันที“มิน่าล่ะท่านไม่รู้ ทะเลสาบหนานหูนี้ก่อตั้งเป็นทะเลสาบโดยแม่นํ้าสายหนึ่ง เพิ่งก่อสร้างได้ครึ่งปีขอรับในเวลาอันสั้นจึงได้รับความนิยมมากล้นจากบรรดาหนุ่มหล่อสาวงาม เป็นสถานที่น่าเที่ยวเล่นเป็นที่สุด ยังสามารถทดนํ้าเข้านาที่สมบูรณ์ให้ปราชาชนที่อยู่ชายแดนเมืองหลวงได้ด้วยเมื่อฮ่องเต้องค์ใหม่ได้ยิน เคยไปที่นั่นด้วยตัวเอง ถูกหอที่งดงามเป็นเลิศดึงดูดอย่างลํ้าลึก ฉะนั้นจึงได้ประทานชื่อหอเฟิ่งหวงที่ไพเราะขอรับ”เถ้าแก่ยังอยากพูดอะไรอีก ด้านนอกก็มีลูกค้าเข้ามาอีกสองสามคน บนหน้าของเขาแสดงออกถึงความรู้สึกผิดทันที ท่าทางอยากพูดแต่ก็หยุดไว้“คุณชาย……”“เถ้าแก่ ไปทำธุระเถอะ!”หลานเยาเยาผลักเหรียญเงินพันตำลึงในมือไปด้านหน้าเถ้าแก่ รอยยิ้มของเถ้าแก่ยิ่งสดใสมากขึ้น หยิบเหรียญเงินกล่าวขอบคุณติดต่อกัน แล้วรีบไปต้อนรับลูกค้าทันทีรอจนเถ้าแก่รับรองลูกค้าเสร็จแล้ว เมื่อเตรียมจะคุยเรื่อยเปื่อยกับพวกเขาอีกครั้งกลับพบว่า ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่พวกเขาจากไปแล้ว แม้ว่าบนโต๊ะจะวางเงินค่าเหล้าอาหาร แต่เหล้าและอาหารทั้งหมดยังไม่ได้มีการแตะต้องสักน้อย1119
ส้งเย่นกุยที่อยู่บนรถม้าแล้ว ไม่เพียงมองไปทางหลานเยาเยา ในดวงตาเต็มไปด้วยความสับสนเป้าหมายของหลานเยาเยาในเวลานี้คือทะเลสาบหนานหู มือจะแหวกผ้าม่านหน้าต่างรถม้าเป็นระยะๆ มองดูว่าถึง
