นบนท้องถนนที่ยังนับว่าคึกคัก แม้ว่าความเร็วเป็นความเร็วเหมือนเหาะ แต่หลานเยาเยาดูแล้ว ยังเหมือนกับความเร็วของเต่าทนไปทนมา ในที่สุดก็ทนมาถึงประตูใหญ่จวนอ๋องเย่ เพิ่งลงจากรถม้า ก็มีองครักษ์ลับผู้หนึ่งรีบร้อนมาพร้อมที่หน้าตาไร้เรี่ยวแรง“จื่อซี เจ้านายออกไปอย่างกะทันหันแล้ว”จื่อซีตกตะลึงเล็กน้อย เจ้านายที่ในหนึ่งปีไม่เคยออกจากจวน ทำไมได้ออกไปอย่างกะทันหันแล้ว?เขามองดูรถม้าแวบหนึ่ง กดเสียงตํ่าขมวดคิ้วแล้วกล่าว :“ไปไหนแล้ว?”“ไม่รู้”เรื่องที่แม้แต่องครักษ์ลับก็ไม่รู้ จื่อซีค่อนข้างร้อนใจแล้ว ตามหลักการแล้วไม่ควรเป็นไปได้นี่!“เช่นนั้นวันนี้มีใครมาที่จวนบ้าง?”“นอกจากคุณชายเหลียงเฉิน ก็ไม่มีผู้อื่น” องครักษ์ลับตอบอย่างจริงจังได้ยินดังนั้น จื่อซีขมวดคิ้ว ในเวลาหนึ่งปีกว่านี้ คุณชายเหลียงเฉินคิดวิธีหมดทุกอย่าง ล้วนไม่สามารถโน้มน้าวให้เจ้านายออกจากประตูใหญ่ได้สักก้าว วันนี้กลับดี ไม่1113
ง่ายที่เขาจะพาหมอมารักษาอาการไข้ใจให้เจ้านาย เจ้านายก็ถูกคุณชายเหลียงเฉินหลอกให้ออกไปแล้วนี่ควรจะทำอย่างไร?ครุ่นคิดซํ้าแล้วซํ้าอีก จื่อซีเรียกพ่อบ้านเหมยลงจากรถม้า หารือแผนรับมือหน่อยพ่อบ้านเหมยแสดงความคิดว่าจัดเตรียมให้คุณชายซ่างกวนพวกเขาอยู่ในจวนก่อน เพียงรอให้เจ้านายกลับมาก็ได้แล้วแต่ใครจะรู้……ขณะที่พ่อบ้านเหมยยกม่านขึ้นเล็กน้อย ด้านในว่างเปล่า คุณชายซ่างกวนและคุณชายส้งที่เดิมทีควรจะอยู่ในรถม้าก็ไร้ร่องรอยแล
