้วหลานเยาเยาที่กำลังย้อนกลับมาบนถนน สีหน้าเคร่งขรึมเล็กน้อยก่อนหน้านี้ที่จื่อซีสนทนากลับองครักษ์ลับ นางไม่มีกำลังภายในไม่รู้ แต่ส้งเย่นกุยกลับได้ยินอย่างชัดเจนองครักษ์ลับล้วนไม่รู้ว่าเย่แจ๋หยิ่งไปไหน บางทีนางอาจจะมีวิธีรู้ได้ว่าเขาไปที่ไหนดังนั้นหลังจากที่รู้ว่าเย่แจ๋หยิ่งออกจากจวน จึงรีบดึงส้งเย่นกุยมาบนถนนทันที หาโรงเหล้าที่ค่อนข้างคึกคักร้านหนึ่งแล้วเดินเข้าไป ออกมาต้อนรับคือเถ้าแก่ผู้หนึ่งที่อายุมากกว่าห้าสิบปี“ลูกค้าสองท่านเชิญนั่งด้านใน ไม่ทราบว่ามารับประทานอาหารหรือเข้าพักขอรับ?”หลานเยาเยามองด้านในแวบหนึ่ง ที่นั่งแทบจะเต็ม จึงกล่าว : “เอาเหล้าชั้นดีมาเพิ่มด้วยอาหารแนะนำของที่นี่ของพวกท่าน”1114
“ได้เลยขอรับ จะมาทันทีขอรับ”อย่างอื่นไม่พูดถึง ประสิทธิภาพของโรงเหล้าแห่งนี้ค่อนข้างสูง พวกเขาเพิ่งนั่งลงได้ไม่ถึงครู่หนึ่ง เถ้าแก่ก็เอาเหล้าและอาหารเข้ามาด้วยตัวเองแล้ว ใบหน้ามีรอยยิ้ม สีหน้ามีเมตตาจัดวางอาหารอย่างคล่องแคล่ว เถ้าแก่ยิ้มอีกครั้งแล้วกล่าว :“เชิญทั้งสองท่านรับประทานขอรับ”ขณะที่เถ้าแก่กำลังต้องการจะเดิน ก็เห็นมือเล็กๆผอมๆข้างหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะ ในมือคือเหรียญเงินหนึ่งพันตำลึง “เถ้าแก่ ขอถามหน่อยได้หรือไม่ ช่วงนี้ในเมืองหลวงมีเรื่องใหญ่อะไรหรือไม่?”สายตาของเถ้าแก่ตกลงอยู่ที่เหรียญเงินในมือของหลานเยาเยา ได้ยินคำถามของนาง จึงครุ่นคิดครู่หนึ่ง จากนั้นก็ส่ายศีรษะแล้วพูดทันที :“
