หลานเยาเยากรอกตาขาวใส่เขาแวบหนึ่ง ไม่พูดจา แต่ใช้สายตาชี้แนะให้เขารีบไปตรวจโรคให้คนไข้ส้งเย่นกุยมองดูนางแล้วออกแรงกำมือแน่น เหมือนกับว่าบีบจนเหงื่อเย็นออกแล้วอดไม่ได้ที่จะดูถูกนางแวบหนึ่ง“เชอะ! คุณธรรมอะไร?”หลังจากหลานเยาเยามองมาอย่างฉับพลัน ส้งเย่นกุยกลืนนํ้าลายอึกหนึ่ง แววตาขี้ขลาด สะบัดแขนเสื้อเล็กน้อย ไปดูอาการให้คนไข้อย่างเชื่อฟังหึ!พอใช้นโยบายผ่อนปรนกับเขา ก็ลอยขึ้นทันใด ยังกล้าได้คืบเอาศอกกับนางอีกวอนหาหมัดรึ!คิดถึงเย่แจ๋หยิ่ง ใบหน้าของหลานเยาเยาหงอยลงทันที ถอนใจ แล้วนอนลงบนเตียงต่ออีก มือขาวๆคํ้าคางเล็กน้อย เอียงมองกลุ่มคนต่อแถวรอตรวจโรครู้สึกว่าเวลาช้าลงในพริบตาส้งเย่นกุยที่เดิมทีเพียงไม่กี่นาทีก็วินิจฉัยโรคเสร็จหนึ่งคน ตอนนี้ราวกับว่าหนึ่งชั่วโมงก็ยังตรวจไม่เสร็จสักคนช้า!ช้าเกินไปแล้วในที่สุดก็ใกล้ถึงเวลาปิดประตูตอนคํ่าแล้ว หลานเยาเยายังคงนอนตะแคงอยู่บนเตียง มองดูด้านนอกที่มืดมิด มองด้วยแววตาแห่งความหวัง1098
ส้งเย่นกุยเก็บกวาดทุกอย่างเรียบร้อยแล้วหยิบกานํ้าต้มชาร้อนใหม่อีกครั้ง ยื่นไปข้างกายนางสองสามครั้ง โบกมือด้านหน้าของนางสองสามที ยังคงดึงสติกลับมาไม่ได้ส้งเย่นกุยตื่นเต้นขึ้นมาฉับพลัน หยิบนํ้าชาร้อนๆวางในมือของหลานเยาเยา แต่หลานเยาเยากับไร้การสังเกตใดๆ เอานํ้าชายื่นไปที่ข้างปากแล้วดื่มนี่ทำให้ส้งเย่นกุยเบิกตาโพลงวินิจฉัยโรคเสร็จสิ้น ไม่เพียงอาหารไร้รสชาติ แม้แต่สติสัมป
