ย่นกุยคลำเคราสั่นๆสองข้างที่ดูมีชีวิตชีวาเล็กน้อยบนริมฝีปาก แล้วมองดูเสื้อผ้าชุดใหม่ที่แพรวพราวของตัวเอง ทั้งยังผมที่มัดไว้อย่างไม่น่าดูเป็นที่สุดอีก……เขาส่ายหัว สีหน้าเคร่งเครียด“ไม่มีขอรับ”ไม่ส่องกระจกเขาก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร ส่องกระจกแล้ว เขารู้สึกว่าเขาสามารถเป็นพ่อของหลานเยาเยาได้หลานเยาเยายกมุมปากขึ้น :“อืม ข้าก็รู้สึกว่าไม่ ไป พวกเราไปรับแขก”“อ่อ!” ทำไมนํ้าเสียงนี้แปลกๆ? รู้สึกเหมือนเหล่าแม่นางหอหยินชุนรับแขกเช่นนั้น
1104
