้างใหญ่แผ่นดินไพศาล ไม่ได้ยิ่งใหญ่เท่าการนอนหลับ นางต้องนอนเพื่อความงามให้ดี คนที่มาพูดอะไรนางก็ล้วนไม่ลุกจากเตียง จะไม่เด็ดขาด!“มีคนมาหาหมอ”1102
หลานเยาเยาแอบกรอกตาขาวในผ้าห่มกับคนที่พูดหาหมอก็หาหมอสิ! ส้งเย่นกุยแสดงฝีมือเองโดยตรงก็ได้แล้ว ยังจำเป็นต้องมารายงานนางอีก?“คนที่มาคือจื่อซี เขา……”พูดยังไม่ขาดคำ เห็นเพียงผ้าห่มบนเตียงถูกเปิดออกอย่างฉับพลัน คนเมื่อครู่ที่ยังนอนบนเตียง ภายในพริบตาก็ไม่เห็นแล้ว เหลือเพียงลมที่พัดผ่านข้างหู“……” รีบร้อนสุดๆจริงๆเลยโชคดีที่มาเพียงแค่จื่อซี หากว่าเป็นอ๋องเย่มา นางก็คงต้องบ้าแล้ว?ส้งเย่นกุยส่ายศีรษะอย่างจนปัญญา เพิ่งจะหันตัวก็เห็นหลานเยาเยาเดินอย่างเคืองๆเข้ามาจากด้านนอก ผมยาวรุงรัง ทั้งตัวดูไม่ได้ เสื้อคลุมไม่ได้ใส่ยังพอว่า แม้แต่เท้าก็เป็นเท้าเปล่า“ทำไมหรือ? คุณชายซ่างกวน”ขี้เกียจจะสนใจการเยาะเย้ยของส้งเย่นกุย ใส่เสื้อสวมรองเท้าบูตเงียบๆ กรอกดวงตาเพ่งมองเขาอยู่ตลอด ไม่เคลื่อนไปสักนาทีเดียวแม้ขณะที่หวีผม ส้งเย่นกุยก็สามารถเห็นท่าทีที่หลานเยาเยาเพ่งมองเขาในกระจกได้รู้สึกน่าขันอย่างฉับพลันแต่ส้งเย่นกุยก็ไม่กล้าหัวเราะออกเสียงหวีผมเสร็จ สวมใส่ครบเรียบร้อย เอานํ้าล้างหน้าล้างตา หลังจากทำทุกอย่างเสร็จหลานเยาเยาจึงได้ฟื้นคืนสู่ท่าทีของคุณชายซ่างกวนที่ควรเป็น1103
มาถึงด้านหน้าส้งเย่นกุย วางมาดของหลานเยาเยา พูดอย่างเรียบๆ :“จื่อซีจำเจ้าได้หรือไม่?”ส้งเ
