านเยาเยาถลึงตา หดคอ ตัดสินใจแน่วแน่ในทันที แล้วปีนกลับออกไปอีก โชคดีที่ความเร็วเพียงพอ ไม่เช่นนั้นไหมสีแดงที่ทำหน้าที่เป็นเชือกก็ต้องทิ้งไว้แล้วเลี้ยวเจ็ดแปดรอบ อ้อมถนนสองสามเส้นจึงได้สลัดจากการไล่ตามอย่างรวดเร็วขององครักษ์ลับได้“ฮู้ว……”หลังจากถอนหายใจอย่างหนักในใจของหลานเยาเยาตื่นตระหนกเป็นอย่างมากเมื่อก่อนไม่ใช่แบบนี้ตอนที่นางยังไม่ใช่เทพธิดา ไม่มีกำลังภายในเหมือนกัน นางข้ามกำแพงจวนอ๋องเย่ไปมาอย่างสุดชีวิตตามอำเภอใจ ก็สามารถทำได้อย่างเงียบกริบทั้งสิ้น ไม่ทำให้องครักษ์ค้นพบแต่ตอนนี้……1080
นางระวังอย่างเพียงพอที่สุดแล้วนะ? ผลสุดท้ายล่ะ? กลับถูกองครักษ์ลับหลายคนค้นพบในเวลาเดียวกัน ยังจะตามไล่ล่าด้วยแรงสังหารไปตามถนนหลายเส้น เกือบโดนทำการประหารแล้วเป็นฝีมือการเคลื่อนไหวร่างกายของนางถดถอยแล้ว?หรือว่าสองสามปีนี้องครักษ์ลับเพิ่มการฝึกซ้อมที่แข็งแกร่งแบบไม่ใช่คนธรรมดาดังนั้นจึงสามารถพบนางได้อย่างง่ายดาย?เฮ้อ！จวนอ๋องเย่ไปไม่สำเร็จแล้วก็ช่างเหอะ พบหน้าครั้งหนึ่งจะมีประโยชน์อะไรอีกล่ะ?……จวนอ๋องเย่เหล่าองครักษ์ลับที่ไล่ตามคนไม่ทัน กลับมาจวนอ๋องเย่อย่างเหงาหงอย หนึ่งในนั้นไปรายงานที่ห้องบรรทมของอ๋องเย่ดวงตาของอ๋องเย่เพิ่งจะเปลี่ยนยา ยานํ้าร้อนระอุถ้วยหนึ่ง เขามองก็ไม่ได้มองสักแวบ ดื่มหมดไปคำเดียวโดยตรง แล้วใช้มือลูบคลำภาพบุคคลต่อมองดูถ้วยยาว่างเปล่าที่ยื่นออกมาจากในผ้าม่านเตียง ความปรารถนาที่
