ิงๆ! ข้าไม่ไหวแล้ววว!!”
โจวข่านร้องเสียงหลง รีบว่ายหนีไปจะปีนขึ้นอีกฝั่ง แต่จางอวิ๋นก็ตามไปดักทางไว้ติดๆ ราวกับเงาตามตัว
เล่นเอาโจวข่านน้ำตาแทบเล็ด ยกมือไหว้ปลกๆ
“ท่านอาจารย์ ข้าทำผิดอะไรท่านก็บอกมาเถอะ ข้าจะปรับปรุงตัว ท่านปล่อยข้าไปเถอะนะ!!”
“อาจารย์ไม่ได้ทำโทษเจ้า!”
จางอวิ๋นเอ่ยเสียงเข้ม “ทนอีกนิด เดี๋ยวก็ดีเอง!”
“ดีกะผีสิขอรับ ท่านอาจารย์ มันจะตะ… เอ๊ะ…”
โจวข่านที่กำลังจะโวยวายต่อ จู่ๆ ก็ชะงักคำพูดไป ขยับตัวดุ๊กดิ๊กไปมาในสระแล้วพบว่า…
ดูเหมือนความเจ็บปวดจะเริ่มจางหายไปแล้ว?
“เดี๋ยวนะ นี่มัน…”
โจวข่านลองสัมผัสความรู้สึกดูอย่างละเอียด พบว่าเลือดที่ไหลมารวมตัวกันรอบกายและแทรกซึมเข้าสู่ผิวหนัง จากความเจ็บปวดแสบร้อน ตอนนี้กลับกลายเป็นกระแสธารอุ่นๆ ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังแช่อยู่ในบ่อน้ำพุร้อนชั้นเลิศ
“โอ้ว… อูยยย… ซี๊ดดด…”
ยิ่งแช่ก็ยิ่งสุขสม จนเผลอส่งเสียงครางกระเส่าออกมาอย่างไม่อาจกลั้น
ท่าทางเสพสุขจนออกนอกหน้าของเจ้านั่น ทำเอาจางอวิ๋นส่ายหน้าขำๆ พร้อมกับเอ่ยเตือนสติ
“อย่ามัวแต่เคลิ้ม โคจร เคล็ดกายาวิญญาณ ซะ!”
โจวข่านได้สติ รีบโคจรพลังตามคำสั่งทันที
เลือดสัตว์อสูรในสระพลันเร่งความเร็วไหลบ่าเข้า
