“ฟู่ว!”เลือดทะลักออกจากปากหลานเยาเยารู้สึกได้ถึงอวัยวะภายในถูกสะเทือนสลายหมดแล้ว ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงราวกับว่าได้รับความเจ็บปวดทั้งหมดของวัฏสงสารนับไม่ถ้วน ร่างกายถูกฉีกทีละหน่อย…….หากว่าไม่มีจิตใจที่แน่วแน่อย่างรุนแรงประคับประคอง นางคงตายไปตั้งนานแล้วที่คางชุ่มไปด้วยเลือดอุ่นๆ ค่อยๆไหลเข้าไปในปกเสื้อไม่……นางไม่สามารถล้มลงเช่นนี้ได้ ยังมีก้าวสุดท้ายดังนั้น นางยังตายไม่ได้!ทุ่มเทกำลังเฮือกสุดท้ายทั้งหมด หลานเยาเยาแบกสมองที่เลอะเลือน คํ้ายันร่างกายที่สั่นเทา ออกแรงโบกมือทันที ในมือก็ปรากฏด้ายเงินบางๆยาวๆเส้นหนึ่ง ตรงไปทางราชครูเทียนเวิงที่เหาะสูงขึ้นไปกลางอากาศโดยตรงเมื่อด้ายเงินสัมผัสราชครูเทียนเวิง ก็พันร่างกายของเขาไว้อย่างแน่นหนาทันทีเมื่อเก็บด้ายเงิน หลานเยาเยาก็ถูกด้ายเงินพาขึ้นไปยังที่สูงในอากาศโดยไม่ต้องเปลืองแรงเวลานี้ ราชครูเทียนเวิงได้กล่องแล้ว เมื่อเปิดดู ด้านในยาลูกกลอนเม็ดหนึ่งสีฟ้าอ่อนเหมือนหยกนอนอยู่นิ่งๆ รูปร่างสะอาดไร้ตำหนิ ยังกระจายกลิ่นหอมสดชื่นเป็นระยะๆ กลิ่นหอมนั้นทำให้คนที่ได้กลิ่นสดชื่น ทำให้คนจิตใจเบิกบาน1027
เป็นมัน!นี่จะต้องเป็นยาฉางตานแน่แล้วโหยหามาทั้งชีวิต คนที่ตายไปในนํ้ามือของเขากองเป็นภูเขาแล้ว สุดท้ายก็ทำเพื่อยาลูกกลอนที่อยู่ต่อหน้าเม็ดนี้“เป็นดังคาด……สวรรค์ไม่ทำให้คนที่พยายามผิดหวัง ฮ่าฮ่าฮ่า……”แต่ว่า ราชครูเทียนเวิงยังมีความสงสัยเล็กน้อยอย่างไรก็
