ศพที่ยังไม่เย็นของหลานเยาเยาอีก ขาอ่อนลงกับพื้นทันใดราชครูเทียนเวิงก็ตกลงมาจากท้องฟ้าแต่ทว่า เขาไม่ได้ตกลงมาบนตำหนัก แต่ร่วงไปนอกตำหนัก จากนอกตำหนักก็ตกลงไปในนํ้าราชครูเทียนเวิงที่ยังมีลมหายใจเฮือกหนึ่ง จนปัญญาที่จะเคลื่อนไหวในนํ้ากระเพาะอาหารในร่างกายหดตัวลงอย่างรุนแรง เจ็บปวดจนสุดจะทน ผิวหนังของเขาค่อยๆแห้งเหี่ยว ผมเริ่มร่วง จากนั้นติดๆกันเลือดเนื้อก็ถูกชะหายไป ค่อยๆกลายเป็นหนังหุ้มกระดูก จมลงไปใต้นํ้า“ป้าง……”จากเสียงดังสนั่นตำหนักบนโอเอซิส เริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรงอีกครั้ง ผิวนํ้าปะทุแล้วจื่อซีมองไปทางจื่อเฟิง : “ตำหนักจะพังทลายแล้ว”“พาเจ้านายไปก่อน”1032
แต่ ดูท่าทางของเจ้านายตอนนี้ คาดว่าผู้ใดก็เชิญให้เขาเคลื่อนที่ไม่ได้“เจ้านาย……”จื่อซีตะโกนเสียงหนึ่ง กลับไม่มีการตอบกลับใดๆ แต่ทว่าตำหนักเริ่มพังทลายแล้วยังไม่ไปอีกก็ไม่ทันแล้วเวลานี้ เย่หลีเฉินรีบยืนขึ้นทันที ไม่พูดพรํ่าเมื่อมาถึงด้านหน้าของเย่แจ๋หยิ่ง ก็ฝ่ามือหนึ่งทำให้เขาสลบไปโดยตรง“องค์ชายรัชทายาท ท่าน……” จื่อซีงงงัน“หลานเยาเยาต้องการให้เขามีชีวิตต่อ เช่นนั้นเขาก็ตายไม่ได้”พูดจบ ก็ลากหลานเยาเยาในอ้อมอกของเย่แจ๋หยิ่งออกมาใช้แรงฉุดลากก็ไม่ออกมา เย่แจ๋หยิ่งที่สลบไปแล้วยังคงกอดหลานเยาเยาอย่างแนบแน่น หลังจากฝืนบังคับแยกนิ้วทีละนิ้วออก เขาก็อุ้มหลานเยาเยาขึ้นมาจากนั้นกระโดดลงในนํ้า เดินไปทางริมฝั่งจื่อซีก็รีบพาเย่แจ๋หยิ่งกระโดดลงนํ
