ข็มเขาก็ได้ยินเสียงของนางเยาเยา…….เจ้าจะตายไม่ได้เจ้าจะตายไม่ได้เด็ดขาด…….พลังเลือดลมในใจพวยพุ่งขึ้น ฉับพลันนั้นเย่แจ๋หยิ่งก็กางแขนทั้งสองออก ทั้งคนเงยไปทางท้องฟ้า เลือดลมพุ่งออกจากทวารทั้งเจ็ด นํ้าตาเลือดสองหยดค่อยๆไหลลงมาจากหางตาทันที……มองดูท้องฟ้า ความเลือนรางของเลือดสีแดง เงาร่างเล็กๆร่างหนึ่ง ดิ่งลงมาจากท้องฟ้าตรงๆ ไร้ชีวิตเขาไม่ได้พูด และไม่สนใจเลือดที่ออกจากทวารทั้งเจ็ดของตัวเอง เหาะขึ้นไปโดยตรง รับร่างของหลานเยาเยาไว้นางเบามาก……เบาเหมือนขนนกอันหนึ่ง ไร้นํ้าหนักอยู่ในอ้อมอกของเขาทั่วร่างกายบนล่างล้วนเป็นรอยการโจมตีของสายฟ้า แทบจะจำโฉมหน้าไม่ได้มองโฉมหน้าเดิมทีไม่ออกกอดนางไว้ร่วงลงมาจากท้องฟ้า โซเซนั่งคุกเข่าอยู่ในห้องโถงใหญ่ กอดนางแน่นเย่แจ๋หยิ่งขยับริมฝีปากบางๆที่เปื้อนเลือด แต่นํ้าเสียงแหบพร่า พูดไม่ออกสักคำหนึ่ง1031
เขาทำได้เพียงมองนางเงียบๆ ยื่นมือสัมผัสใบหน้าของนาง นํ้าตาเลือดก็ออกมาจากเบ้าตาอีกครั้ง หยดลงบนใบหน้าที่ดำเกรียมของหลานเยาเยาทั้งๆที่ในตาเป็นความเศร้าหมดหวัง แต่เขากลับปริรอยยิ้มบางๆที่แทบจะมองไม่เห็นให้นาง ท้ายที่สุดก็เอาหัวมุดเข้าไปที่หัวไหล่ของนาง ร้องไห้ออกมาอย่างเจ็บปวด……ไม่กี่คนที่อยู่รอบๆพวกเขา ทั้งหมดล้วนเงียบงันไร้เสียงแต่ละคนดวงตาแดงกํ่า แต่กลับไม่มีใครพูดออกมาสักคำเย่หลีเฉินเดินเข้ามาช้าๆ มองดูท่าทางของเสด็จอาที่ไม่มีผู้ใดเทียบทานได้ในตอนนี้ แล้วมอง
