ลานเยาเยา แทบจะสัมผัสโดนระลอกคลื่นที่มีฟ้าแลบอยู่นางทำอะไร?ล่อสายฟ้า ตายไปพร้อมกันหรือ? เป็นคนบ้าผู้หนึ่งจริงๆราชครูเทียนเวิงที่ใบหน้าบิดเบี้ยวถึงขีดสุด ลากคอของหลานเยาเยาไว้ ออกแรงกราชับมืออย่างสุดๆ เสียงกึกของลำคอที่แทบจะถูกบิดหักแล้ว ทำให้หลานเยาเยาเกือบหมดสติแต่นางยังจะเปิดปากอย่างยากลำบาก :“ท่าน…….คิดว่า……นั่นคือของจริง…….”“อะไรของจริง?”1029
ม่านตาของราชครูเทียนเวิงหดลงในพริบตา มีอะไรที่ไม่ชัดเจนในใจที่ต้องการจะเปล่งออกมาแต่ทว่า หลานเยาเยากลับไม่ปริปากพูดแล้ว แม้ว่าเขาจะเจตนาคลายมือเล็กน้อยแต่นางก็ไม่ปริปาก มุมปากที่ติดด้วยรอยเลือดยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ยสุดขีด“คืออะไรกันแน่?” ราชครูเทียนเวิงไม่พอใจเป็นอย่างมากสุดท้าย หลายเยาเยาชำเลืองมองท้องฟ้าแวบหนึ่งถึงเวลาแล้ว…….“ครืนครืน…….”สายฟ้าขนาดใหญ่ของระลอกคลื่นในกลุ่มเมฆกลางอากาศ วาดผ่านเป็นชั้นของเมฆดำ แสงสายฟ้าแลบสีขาวแพรวพราวเสียดหู จู่โจมบนด้ายเงินที่ยิงไปในอากาศโดยตรง…….“อ้า!”“อ้า!”เสียงร้องแก่ชราสองเสียงที่เวทนาดังขึ้นอย่างกะทันหัน แล้วหยุดลงทันใด“คุณหนู…….”“คุณหนู……”“เจ้าสำนัก…….”“หลานเยาเยา…….”พวกเขาแทบจะเปล่งเป็นเสียงเดียวกัน เหตุการณ์กลางอากาศ เกิดขึ้นในเวลาอันสั้นที่สุด ทั้งหมดทำให้พวกไม่ทันจะรับมือ1030
มีเพียงเย่แจ๋หยิ่งผู้เดียว เขาโดนจี้จุด ไม่มีปัญญาที่จะเห็นเหตุการณ์กลางอากาศขณะกำลังพยายามอย่างที่สุดเพื่อเปิดจุดฝังเ
