เย่หลีเฉินที่ถูกโยนไปด้านข้าง จากความรู้สึกที่หายใจไม่ออกใกล้ตาย ทันทีที่หายใจสะดวก ทำให้เขาสูดอากาศเข้าไปเฮือกใหญ่เมื่อรู้สึกตัวขึ้นมาเล็กน้อยก็รีบเงยหน้ามอง ขณะนี้เย่แจ๋หยิ่งเดินไปถึงข้างบัลลังก์แล้ว มองหลายเยาเยานิ่งๆแว็บนึง และค่อยๆนั่งลงไป……หลังผ่านไปครู่นึง!ไม่มีปฏิกิริยาใดๆทั้งนั้นแววตาของราชครูเทียนเวิงฉายความผิดหวัง เขาเองก็ไม่ได้หรือตัวเองจะคิดผิด?ในตอนที่เขากำลังคิดอะไรไม่ออก เย่แจ๋หยิ่งก็หรี่ตาเล็กน้อยสำรวจบัลลังก์มังกรตั้งแต่ตอนที่นั่งบนบัลลังก์มังกร ในใจก็เต็มไปด้วยความรู้สึกคุ้นเคยที่อธิบายไม่ได้ แต่ก็หายไปทันทีความรู้สึกหมดอาลัยตายอยากเกิดขึ้นมาตามธรรมชาติเพียงแต่สั้นๆเท่านั้น ความรู้สึกหมดอาลัยตายอยากก็หายไปอย่างไร้ร่องรอยเขานึกถึงท่าทางที่เซียนชุดขาวนั่งลงบนบัลลังก์มังกรเมื่อครู่นี้ และเลียนแบบอย่างสมบูรณ์รอบนึงเซียนชุดขาววางมือไว้บนที่วางแขน หลังจากนั้นก็หายไปดังนั้น!เย่แจ๋หยิ่งมองที่วางแขนซ้ายขวาทั้งสองข้างแว็บนึง จากนั้นก็ยกมือวางลงไปเบาๆ1013
มือทั้งสองข้างดูเหมือนแนบติดไปที่วางแขน อยากจะออกแรงยกก็ยกไม่ขึ้น มุมปากเขายกขึ้นเล็กน้อย จากนั้นทั้งสองมือก็ออกแรงกด แท่นข้างหน้าบัลลังก์มังกร มีโต๊ะมังกรลายมังกรหลับสีทองสองตัวค่อยๆสูงขึ้นมาอีกครั้งบนโต๊ะมังกรมีกล่องประกายวับอยู่กล่องหนึ่ง ด้านบนฝังอัญมณีสวยงามมากมายบนอัญมณีหยดนํ้าแพรวพราวราวนํ้าค้างเกาะตัวอยู่ และรอบๆก็
