เขานั้นอิจฉา ริษยา แต่ที่มากที่สุดก็คือหวังว่าจะเป็นแบบนั้นแต่ว่า!แต่ก่อนที่เขาจะสืบต่อตำแหน่งฮ่องเต้ เรื่องอะไรเขาก็ไม่สามารถทำได้ จึงทำได้เพียงแค่แอบอิจฉาแต่ต่อมาหลังจากที่เสด็จแม่เสียชีวิต การปรากฏตัวของเทพธิดา เขาก็ตั้งใจจะพิสูจน์ตัวเอง แต่ก็ถูกเสด็จพ่อถีบเข้าไปในความตกตํ่าที่สุดครั้งแล้วครั้งเล่าต่อมาถึงได้รู้ว่าตำแหน่งไท่จื่อ(องค์ชายรัชทายาท)ของเขาเป็นแค่เพียงป้ายที่แขวนไว้ เสด็จพ่อไม่เคยคิดอยากที่จะยกตำแหน่งฮ่องเต้ให้ เขาอยากไม่แก่ เขาอยากเป็นฮ่องเต้ไปร้อยชั่วอายุคน970
ในสายตาของเขา เสด็จพ่อนั้นเด็ดขาดโหดเหี้ยม ไม่มีความรู้สึกแต่ตอนนี้……เขาร้องไห้ และยังรู้ผิดความเจ็บปวดแผ่กระจายไปทั้งหัวใจ จากนั้นก็เต็มสมองมองใบหน้าที่ละอายใจ และแววตาที่ปรารถนาการให้อภัยของเขา จู่ๆก็มีหมอกปรากฏขึ้นกลางนัยน์ตาของเย่หลีเฉิน เขารู้ว่าเขานั้นใจอ่อนแล้วที่แท้……เขาก็ปรารถนาที่จะได้รับความรักของเสด็จพ่อ ตั้งแต่ต้นจนจบมันไม่เคยตายไปเมื่อเห็นมือของฮ่องเต้ประเทศก่วงส้าที่ยื่นมาในอากาศอยู่นาน เพราะไม่ได้รับการตอบสนองของเขา และในตอนที่จะดึงมือกลับอย่างลุกลี้ลุกลนในที่สุดเขาก็เรียกเขาว่า: “เสด็จพ่อ”“โธ่ เฉินเอ๋อที่แสนดีของข้า มาๆๆ มาข้างๆข้าหน่อย ให้ข้าได้เห็นเจ้าชัดๆ”ภายใต้สายตาที่กระตือรืนร้นของฮ่องเต้ประเทศก่วงส้า เย่หลีเฉินก็เดินไปหาเขาทีละก้าว ละก้าว ใกล้ขึ้นไปเรื่อยๆ ในที่สุดก็เดินไปอยู่ตรงหน้าเข
