ฐานะฮ่องเต้ของประเทศ ก็มีเรื่องที่รู้ว่าไม่ควรทำแต่ก็ต้องทำตั้งมากมาย เจ้านั้นเป็นไท่จื่อ(องค์ชายรัชทายาท) เป็นฮ่องเต้ในอนาคตของประเทศก่วงส้า การไม่มีทางเลี่ยงและชีวิตที่เต็มไปด้วยความขมขื่นระคนชื่นมื่นนั้นวันหลังเจ้าจะเข้าใจเองเฮ้อ! ข้านั้นอยากจะเห็นเจ้าชัดๆ แต่น่าเสียดาย ข้านั้นแก่ตาฝ้าฟาง มองเห็นเจ้าไม่ชัดแล้ว”พูดจบ!เบ้าตาของฮ่องเต้ประเทศก่วงส้าชุ่มชื้น และมีนํ้าตาไหลออกมา ทำหน้าละอายใจยื่นมือออกมา เหมือนกับอยากจะสัมผัสหน้าของเย่หลีเฉิน“เฉินเอ๋อ……อดีตที่ผ่านมา พ่อนั้นคาดหวังในตัวเจ้าสูงเกินไป เข้มงวดกับเจ้าเกินไป จนลืมไปว่าเจ้ายังเป็นเด็กที่ยังไม่โตขอโทษ เฉินเอ๋อ พ่อรู้ผิดแล้ว”เมื่อเห็นนํ้าตาของฮ่องเต้ประเทศก่วงส้า เห็นท่าทางถ่อมตัวของเขา969
แล้วก็คำที่บอกว่า“พ่อรู้ผิดแล้ว” มันบาดหัวใจเขา ทำให้เขาถอยหลังไปอย่างไม่รู้ตัวเวลาผ่านไปไม่นาน!ความพยายามของเขา ความเฉลียวฉลาดของเขา ความพยายามอดกลั้นของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ก็เพียงแค่เพื่อให้ได้รับสายตาที่ยอมรับจากเสด็จพ่อน่าเสียดายที่ไม่มี……ยิ่งเขาทำตามคำพูดของไท่ซือไท่จื่อ และไท่ฟู่ไท่จื่อ เสด็จพ่อก็ยิ่งปฏิบัติต่อเขาอย่างเย็นชา บางครั้งก็ลงโทษให้เขาหันหน้าเข้ากำแพงทบทวนสิ่งที่ตนเองทำผิดด้วยเรื่องเล็กๆน้อยๆ ถึงขนาดเตะต่อยเขาเขาค่อยๆเรียนรู้ที่จะปฏิบัติตัวสองด้านเห็นเสด็จอาอ๋องเย่อยากทำอะไรก็ทำ ท่าทางที่สามารถเป็นที่น่าประทับใจกับทุกอย่าง
