นี้……เมื่อนึกถึงตรงนี้ นางก็ตัดสินใจสะบัดมือเขา แตะปลายเท้าเบาๆ จะบินจากไป“แค่ก แค่ก!”จู่ๆเย่แจ๋หยิ่งก็อาเจียนเลือดออกมา แต่เขาไม่ได้สนใจพวกนี้ คว้าแขนนางเอาไว้อีกครั้งอย่างดื้อรั้น จับเอาไว้แน่น ไม่ให้นางสะบัดออกได้อีก“อย่าไป……”เขาพูดอีกครั้งเสียงของเขาตํ่ามาก และคำพูดก็สั่นเล็กน้อย ราวกับอดทนกับบางสิ่งอย่างสุดแรง“เจ้าเป็นอะไร?”หลานเยาเยาตกใจ รีบหันกลับมา ทั้งจับชีพจรให้เขา ทั้งสำรวจร่างกายเขา แต่ตั้งแต่ต้นจนจบ สายตาก็ไม่ได้มองสายตาของเขาเลยทันใดนั้น!954
มือที่เหี่ยวย่นถูกฝ่ามือคู่อบอุ่นจับเอาไว้ ทำให้นางใจสั่น หยุดการกระทำทั้งหมด“เจ้าโทษข้าที่ข้ามาช้า?”คนที่อยู่ริมทะเลสาบป่าไผ่ก็คือนาง ตอนที่ยืนอยู่บนยอดป่าไผ่เขาเห็นร่างของนางที่รีบร้อนจากไป ดังนั้นจึงไล่ตามร่างนางมาตลอดหากไม่ใช่เพราะเจอกลุ่มมือสังหารระหว่างทาง และก็เจอกับคนที่มีท่าทางเหมือนนักปราชญ์ เขาคงไม่ถึงกับมาช้าขนาดนี้ตอนนี้เห็นว่านางไม่เป็นอะไร ความกังวลในใจก็ผ่อนคลายลงเพียงแต่……มือของนางทำไมถึงเปลี่ยนไปเป็นเช่นนี้?แล้วก็ยังมีเส้นผมของนางที่เป็นสีขาว นางผ่านอะไรมากันแน่?เย่แจ๋หยิ่งก็เข้าใจทันที ว่าทำไมหลานเยาเยาถึงหลบเขา ไม่ได้มีเจตนาที่รังเกียจความเจ็บปวดเล็กน้อยก็กรีดเข้าที่หัวใจเมื่อเห็นนางไม่พูด เขาก็ยิ่งจับมือนางไว้แน่นขึ้น“ก็รู้ว่าเจ้านั้นโทษข้า” ไม่ว่านางจะเปลี่ยนไปเป็นอย่างไร สำหรับเขาแล้ว แค่มีชีวิตอยู่ก็ดีแล้ว
