ขึ้นในไม่ช้าขอรับ”กลไกทางเข้าคือเมื่อพันปีก่อน เหลือไว้ สติปัญญาของคนโบราณลํ้าหน้ากว่าคนตอนนี้มาก กลไกที่พวกเขาติดตั้งโดยธรรมชาติไม่สามารถที่จะหาพบและทำลายได้อย่างง่ายดายตอนนี้ได้ถูกฝืนทำลาย เห็นได้ว่าคนเหล่านั้นได้ทุ่มเททุกอย่างไม่ว่าจะต้องชดใช้ด้วยสิ่งใด“ไป พวกเราไปหาพวกเขาสองคนก่อน ค่อยไปต้อนรับศัตรู”“ขอรับ!”ทั้งสองคนไปที่ห้องโถงใหญ่อย่างรวดเร็ว พุ่งตรงไปยังวังที่จื่อเฟิงพวกเขาอยู่รอจนพวกเขาถึง เพิ่งเหยียบเข้าวังก้าวหนึ่ง ดาบที่แหลมคนสาดแสงเย็นยะเยือกเล่มหนึ่งโจมตีมาทันใด หลานเยาเยาเอียงตัวหลบ คว้าด้ามจับของดาบที่แหลมคม“หยุด จื่อเฟิง เป็นข้า”ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย จื่อเฟิงจึงได้เก็บดาบที่แหลมคมกลับ มองดูหลานเยาเยาอย่างตกตะลึง ในตาเต็มไปด้วยความไม่น่าเชื่อจากนั้นก็โกรธเกรี้ยวอย่างฉับพลัน ชี้ดาบตรงไปยังส้งเย่นกุย ตะโกนอย่างเย็นชา:“เจ้าทำอะไรกับนาง?”
887
