ุดต่างไปจากคนชุดดำอื่น เหมือนเป็นผู้นำของคนเหล่านี้หลานเยาเยาขมวดคิ้ว พยุงฮ่องเต้“ท่านใช้กำลังภายในอีกแล้ว?”“เขาสมควรตาย”เห็นเขาพูดเช่นนี้ หลานเยาเยาไม่พูดจาแล้วปล่อยมือลงทันที ใช้แขนเสื้อบังมือ เอายาลูกกลอนออกมาจากช่องว่างที่ระบบรักษา ยื่นให้ฮ่องเต้ที่อยู่ด้านหลัง“พิษเรื้อรังได้แทรกซึมเข้าสู่หัวใจแล้ว ประสิทธิภาพของยานี้มีผลไม่มากแล้ว แต่ก็ดีกว่าไม่กินเพคะ”860
ฮ่องเต้มองนางเพียงแวบหนึ่ง แล้วรับยาลูกกลอนมากลืนลงไปหลังจากรอจนความเจ็บปวดคลายลง สีหน้าเขาเรียบเฉย พูดราวกับว่าไม่ได้ตั้งใจ:“ซู่เอ๋อ เจ้าไม่มีกำลังภายใน แต่ทุกกระบวนท่าโหดเหี้ยม ปลิดชีวิตทุกครั้ง ดั่งเช่นนักฆ่า”ได้ยินดังนั้น!หลานเยาเยายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ส่ายศีรษะเงียบๆ ตลอดทางนี้มีการลอบสังหารหลายครั้ง แม้ว่านางได้ช่วยเขาไว้สองสามครั้ง ก็ไม่สามารถกำจัดความสงสัยในใจเขาได้ฮ่องเต้แบบนี้น่าเศร้าเพียงใดเกรงว่าทั้งชีวิตล้วนอยู่ในความระแวงและแผนการร้ายเท่านั้นก็เหมือนครั้งนี้ ไหนเลยที่จะไม่ใช่กับดัก?นักฆ่าเหล่านี้ก็ไม่ใช่เป็นเขาอยากล่อออกมาหรือ?“คนธรรมดาไม่มีความผิด คนมีลาภยศมีความผิด ข้าก็ต้องมีฝีมือในการปกป้องตัวเอง ไม่เช่นนั้นข้าที่มีวิชาการรักษาเป็นเลิศก็คงโดนคนอื่นกดขี่เพคะ?” นางโกหกไปงั้นๆช่างเหอะชีวิตของเขานางไม่มีสิทธิ์ก้าวก่าย เพียงต้องการเอาเลือดหยดหนึ่งหลังจากถอนพิษแล้วเท่านั้น861
นึกถึงหญ้าเฉียนยิน หลานเยาเยามองกลุ่ม
