คนที่ฆ่าฟันกันแวบหนึ่ง ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง แล้วพูดขึ้นอีกครั้ง :“นักฆ่าก็ล่อออกมาได้พอประมาณแล้ว ควรไปแดนหลงเสียนจริงๆแล้วเพคะ”ฮ่องเต้หรี่ตาลง เลิกคิ้วแล้วกล่าว :“อ๋อ? แดนหลงเสียนจริงๆ? หรือว่าที่นี่ไม่เหมือน?”“ที่นี่อยู่ท่ามกลางป่าไม้ ต้นไม้ล้อมรอบ พื้นดินเปียกชื้นนํ้าซึมผ่านได้ ที่ไกลๆก็เป็นเหมือนหนองนํ้าธรรมดาแต่ไม่เหมือนสถานที่เป็นหนองนํ้าสถานที่แบบนี้ไม่เหมาะสมแก่การเติบโตของหญ้าเฉียนยินอย่างแน่นอน ดังนั้นแดนหลงเสียนที่ท่านพูดก็ไม่ใช่ที่นี่อย่างแน่นอนเพคะ”หากไม่ใช่เพราะสารพิษในร่างกายของฮ่องเต้ทำการปลอมแปลงไม่ได้ นางมีความสงสัยเล็กน้อย ว่ามีหรือไม่มีแดนหลงเสียนกันแน่“ซู่เอ๋อฉลาดมาก ไปเถอะ! ข้าพาเจ้าไปแดนหลงเสียนที่แท้จริง”พูดจบ ฮ่องเต้ก็ยื่นมือไปโอบเอวของนางไว้ แล้วเหาะจากไป หลังจากนั้นไม่นานในสถานที่ลับที่หนึ่ง ฮ่องเต้พานางเข้าไปในถํ้าแห่งหนึ่งด้านหลังถํ้า เป็นสถานที่ที่แตกต่างจากป่าไม้ภูเขาสีเขียวโดยสิ้นเชิง แทบจะเป็นสีเทามืดหม่นทั้งผืน ภูเขาสายนํ้าเนินเขา ดอกไม้ต้นไม้ใบหญ้าล้วนเป็นสีเดียวดีมาก!ก็คือสถานที่แบบนี้ จึงจะเหมาะสมกับสภาพแวดล้อมการเติบโตของหญ้าเฉียนยินนางพูดอย่างแน่วแน่มาก :“ที่นี่จะต้องมีหญ้าเฉียนยินเป็นแน่เพคะ!”862
หลานเยาเยารีบวิ่งไปทางพุ่มไม้ด้านหน้าอย่างรวดเร็ว จิตใจมุ่งเน้นอยู่กับเรื่องการค้นหาหญ้าเฉียนยิน ลืมสายตาที่แปลกประหลาดของบุคคลด้านหลัง และลืมสีหน้าบน
