ใบหน้าของเขาแล้วเคลื่อนไหวไปๆมาๆอย่างรวดเร็วอยู่ระหว่างใบหญ้าสีเทา ทำให้ผีเสื้อแมลงปอที่เป็นสีเดียวกันแตกตื่นทำไมโลกนี้ถึงมีสถานที่สวยงามเช่นนี้อยู่ เหมือนกับเวลาของสรรพสิ่งล้วนสูญเสียแสงมันวาว ทั้งหมดเป็นโลกที่ไร้สีสันหลานเยาเยามองดูเสื้อผ้าสีฟ้าอ่อนที่สวมบนร่างของตัวเอง แล้วหันไปมองฮ่องเต้ที่สวมชุดคลุมสีดำน่าเกรงขามทั้งตัวอีกครั้ง ทันใดนั้นนางก็พบกับความแปลกใจ อยู่ที่นี่นางได้เป็นสิ่งเดียวที่มีสีสันแล้วนางหยุดลงอยู่กลับที่แล้วหมุนสองสามรอบ เฉกเช่นผีเสื้อสีฟ้าตัวหนึ่งเต้นระบำอย่างฉับไว ลักษณะใบหน้าที่ยิ้มแย้มเหมือนดอกไม้ งดงามเหมือนสายลมเบาๆที่ลอยไปมาในใจของฮ่องเต้ฮ่องเต้หยุดลงอย่างฉับพลัน มองดูนางนิ่งๆแต่ไหนแต่ไรไม่เคยมองดูนางดีๆหน้าตาของนาง รูปร่างของนาง ท่าทางที่ฉลาดปราดเปรื่องและบริสุทธิ์ของนาง……เป็นทิวทัศน์อย่างเดียวของที่นี่และเป็นทิวทัศน์ที่สวยงามที่สุด!เงาของหญิงสาวที่สง่างามสะท้อนอยู่ในดวงตา มุมปากของฮ่องเต้ค่อยๆยกขึ้นเอามือกุมที่หัวใจโดยไม่รู้ตัว863
รู้สึกไม่เหมือนเดิมแล้วใจเต้นค่อนข้างเร็ว……ด้วยเหตุนี้ เขาหมุนอยู่กับที่เป็นวงกลมอย่างเหนือความคาดหมาย เดินไปทางหญิงสาวที่เล่นกับผีเสื้อสีเทา เขามีอารมณ์ชั่ววูบอย่างอธิบายไม่ได้ อยากกอดนางไว้ในอ้อมอก กอดเบาๆเห็นฮ่องเต้เข้าใกล้หลานเยาเยาหยุดหมุน โบกมือปัดผีเสื้อสีเทาออกไป เบิกตากว้างมองดูฮ่องเต้ถามอย่างสงสัย :“ทำไมหรือเพคะ? ข้
