ลูกกลอนสีขาวอ้วน ยื่นให้เขาอย่างปวดใจ ไม่เต็มใจ“กินเถอะ! อย่างน้อยมันสามารถรักษาชีพจรหัวใจของท่านได้สามชั่วโมง”ได้ยินดังนั้น!ร่างกายของฮ่องเต้ชะงัก ก้มลงมามองนางทันที ในดวงตาแฝงด้วยความสงสัย แต่ยังคงระอุด้วยแรงสังหาร825
ภายใต้สายตาที่เย็นยะเยือกเหมือนมีดกรีด หลานเยาเยาอดกลืนนํ้าลายไม่ได้ เน้นยํ้าเสียงเบาๆ :“ท่านวางใจ ข้าเป็นหมอ ไม่ใช่นักฆ่า”คำพูดนี้เหมือนจะมีผล ฮ่องเต้แบ่งมือข้างหนึ่งออกมา อีกข้างหนึ่งรัดนางไว้บนร่างแน่นเดิมทีคิดว่าเขาเริ่มมีความคิดแล้ว เชื่อคำพูดของตัวเองใครจะรู้……“ฉึก” เสียงหนึ่ง ไหล่ของนางเย็น เสื้อหนังสีดำรัดรูปถูกฉีกชิ้นหนึ่ง เผยให้เห็นไหล่ที่ขาวละเอียดทันที“นี่ ท่านบ้าแล้ว โรคจิต”ฮ่องเต้สีหน้าเปลี่ยนแปลงเป็นครุ่นคิด แววตาไม่สดใส เอาสายตาตกบนไหล่ขาวราวหิมะของนาง รอยประทับดอกไม้บางๆที่แทบจะไม่มีนอนอยู่ที่บนไหล่ของนางร่างกายชะงักอีกครั้งสายตานั้นตกลงเพียงแค่ไม่กี่วินาที ก็เคลื่อนไปแล้ว เอื้อมมือหยิบยาลูกกลอนในมือของหลานเยาเยาโดยตรง โยนเข้าไปในปากแล้วกลืนลงไปลวกๆต่อจากนั้น ฮ่องเต้ที่ทรงพลังน่าเกรงขามคนเดียวต้านร้อยคน ทำลายนักฆ่ากลุ่มหนึ่งแล้วอีกกลุ่มภายใต้เงื้อมมือเวลานี้!ทหารที่ถูกทำให้วุ่นวาย มาถึงข้างกายของฮ่องเต้แล้ว คุ้มกันซ้ายขวา826
องครักษ์อ้างอู๋ที่โดนล้อมอย่างแน่นหนา พุ่งออกมาจากวงล้อมอย่างไม่เกรงกลัวว่าจะต้องแลกด้วยสิ่งใด แต่ละคนเลือดโชกมาคุ้มกันด้านหน้
