ด้านหลานเยาเยาที่เพิ่งกลับมายังรูปปั้นหินทารกยักษ์ ก็เห็นยู่หลิวซูไปยังกลางฝูงชน ส่วนนางรีบบินไปด้านบนของรูปปั้น ตรวจสอบซอกแคบๆนั่นอีกครั้งความรู้สึกกังวลแผ่เต็มไปทั่วทั้งหัวใจทันทีที่มือเพิ่งสัมผัสบนผิวของรูปปั้นหินทารกยักษ์ ความรู้สึกเย็นๆทำให้ใจนางสั่นไหว รีบดึงมือกลับมาทันทีเหมือนมีบางอย่างผิดปกติ……เหมือนเป็นกลิ่นเมื่อคืนอากาศเต็มไปด้วยทรายเหลือง อากาศขมุกขมัว แต่ไม่นับว่าเหม็นแต่ในตอนนี้มีกลิ่นบางๆอยู่ในอากาศ กลิ่นคาวบ้างเหม็นบ้าง และเหมือนจะออกมาจากด้านในรูปปั้นหินทารกยักษ์“อ๊า……”เสียงกรีดร้องดังขึ้นจากที่ไกลๆ หลานเยาเยาตกใจเล็กน้อย รีบเงยหน้ามองไปทางนํ้าเต้ายาเสียงกรีดร้องดังมาจากทางนั้นแตกต่างจากเสียงร้องขององครักษ์วังหลวงที่เข้าใจผิดคิดว่านํ้าเต้ายาเป็นแตงโมและกินเข้าไปก่อนหน้านั้นเล็กน้อย เสียงมันแหลมกว่า และเจ็บปวดกว่าแต่ทว่า!ยังไม่ทันได้คิดเยอะ หลานเยาเยาก็รู้สึกมีสิ่งผิดปกติที่เท้า764
จึงก้มหัวลงอย่างรวดเร็ว ทันทีที่ได้เห็น ดวงตาคมที่สว่างไสวก็เบิกกว้างฉับพลันซอกแคบราวเส้นผมก่อนหน้านี้ ค่อยๆขยายใหญ่ขึ้น ด้านในดำสนิทเหมือนมีสีแดงเข้ม ราวกับจะมีบางอย่างพุ่งออกมาหลานเยาเยาถอยไปสองก้าวขมวดคิ้วแน่นขึ้นเรื่อยๆ ในที่สุดก็บินลงไปพูดกับทุกคนว่า:“เก็บข้าวของ พวกเราต้องรีบออกจากที่นี่”ทุกเกิดความสงสัย แต่ก็ไม่มีใครถาม คนที่รับผิดชอบอาหารและนํ้า ก็รีบไปเอาอาหารและนํ้าแบ่งกันเอาไปย
