ังเก็บไม่ทันเรียบร้อย ก็มีเสียงน่ากลัวออกมาจากกลุ่มคน“นั่นคืออะไร? ด้านสวนแตงโมนั่น”เมื่อครู่หลานเยาเยารู้สึกว่าที่สวนนํ้าเต้ายานั้นผิดปกติ และตอนนี้เมื่อเห็น ขนก็ลุกซู่ขึ้นมาทั้งตัวทันทีมองใบหน้าเดิมขององครักษ์วังหลวงไม่ออก บนร่างของเขาถูกปกคลุมเป็นชั้นหนาๆ สีแดงเลือด น่าขยะแขยงอย่างมาก“ไปเร็ว อ้อมสวนแตงโมนั่น”จากที่ดึงสติกลับมาจากความตกใจได้ หลานเยาเยาก็รีบกระตุ้นพวกเขาแต่ว่า……มันสายไปเสียแล้ว765
ที่ซอกแคบของรูปปั้นหินทารกยักษ์ในตอนนี้นั้นได้ขยายจนมีขนาดเท่านิ้วมือแล้วตรงที่นั้นก็มีบางสิ่งสีแดงเลือดผืนใหญ่ออกมา ราวกับเทข้าว และตกลงบนหัวคนนึงพอดีผืนแดงที่จอแจนั้น ก็คลุมคนนั้นไปด้วยความเร็ว“อ๊า……”ผู้นั้นร้องอย่างเจ็บปวด ใช้มือไปคว้าของที่ติดอยู่ตรงหน้าออก หลังจากที่คว้าออกมาก็เห็นเพียงแต่กระดูกที่เปื้อนเลือด“นั่นคือมด ทำไมถึงตัวใหญ่ขนาดนั้น?”“พวกมันมีสีแดง ทั้งยังกินคน น่ากลัวไปแล้ว”“ยังตกใจอะไรอยู่อีก? รีบไปเร็ว”เมื่อหลานเยาเยาเห็นเหตุการณ์ เดิมคิดจะออกคำสั่ง แต่มีคนลงมือหาทางช่วยก่อนที่นางจะออกคำสั่ง แต่ในขณะที่แกว่งมีดใหญ่ไปที่มด มดก็ยึดครองมีดใหญ่ได้อย่างรวดเร็ว และปีนไปยังบนตัวของผู้ที่พยายามจะช่วยมดสีแดงเลือดที่อยู่ในซอกของรูปปั้นหินทารกยักษ์กำลังตกลงมาไม่หยุด ในช่วงเวลาสั้นๆ ทั้งสองคนต่างก็ถูกมดปกคลุมตอดกิน“ซี่ซี่……”“ซี่ซี่……”“ซู่……”766
ที่ซอกอีกด้านหนึ่ง ก็มีมดสีแดงเลือดผืน
